Często Wam się zdarza mówic do siebie?
W jakich sytuacjach najczęsciej
Uważacie to za cos normalnego?

Przyznam, ze ja dość często mówie sama do siebie, szczegolnie kiedy sie budze i nie mogee uwierzyć w to co mi się snilo, albo tez wtedy jak się ciesze

Oj, zdarza mi się mówić (ewentualnie śpiewać ) do siebie, najczęściej w domu, na ulicy mi się jeszcze nie zdarzyło. Najczęściej kiedy jestem zła, wtedy wkurzam się, klnę i gadam, gadam, gadam... albo jak coś robię, to dla lepszego skupienia mówię sama do siebie.

Przyznam, że czasami mi się zdarzyło. Przeważnie, kiedy intensywnie nad czymś rozmyślam, wysilam umysł, aby rozwiązać jakiś problem. Zdarza mi się również głośno myśleć w towarzystwie znajomych. Tak, wtedy mówię do siebie. Ostatnio przyłapałam się na krótkiej, głośnej refleksji w pracy. Staram się ograniczać

QueenDream pisze:Często Wam się zdarza mówic do siebie?

Nie często.

QueenDream pisze:W jakich sytuacjach najczęsciej

Gdy nad czymś się zastanawiam, muszę podjąć jakąś ważną decyzję, lub kiedy zrobię coś głupiego (lub nie zrobię) i się na siebie wkurzam.

Oczywiście w samotności. W towarzystwie staram się tego nie robić.

Zdarza się i to często. Przeważnie jak nad czymś rozmyślam, zastanawiam się, jak się złoszczę, bądź tak po prostu siedząc sobie i nawet śmiejąc się z czegoś.

Zmyślonego przyjaciela nie mam jak by co

Czasem .. po łacinie.

age quod agis ..

Szczerze.. to mam wrażenie, że mówię do siebie bardzo często. Problem w tym, że rzadko pamiętam lub łapię się na tym, że zamiast myśleć, mówię na głos.

Kiedyś się na tym częściej łapałam, teraz praktycznie wcale. Co najwyżej mogę do siebie powiedzieć pod nosem "ku*wa" jak coś nie wyjdzie albo mnie zaskoczy taki menelski nawyk.

No chyba, że gadanie z samą sobą w myślach też się liczy, hoho! Tak to gadam z sobą częściej niż z kimkolwiek.

och, miewam z tym problemy. lubię sobie iść ulicą, zamyślić się i coś mówić do siebie, albo śmiać się do siebie xd

Przyznaję że zdarzało się nie często ale bywało

Zdarza mi się gadać do siebie. I to w przeróżnych sytuacjach. Nieważne czy jestem wkurzona, smutna czy wesoła. Po prostu lubię głośno myśleć

QueenDream pisze:Uważacie to za cos normalnego?

Raczej tak. Chociaż są ludzie, którzy cały czas coś do siebie mówią i to już może być trochę denerwujące.
Nawet w klasie mam taką dziewczynę, która non stop coś do siebie nawija i niestety to przeszkadza.

Czasami, jeśli się zapomnę. Znajomi śmieją się, że nie mam już z kim rozmawiać, więc rozmawiam ze sobą ;p

positively pisze:Znajomi śmieją się, że nie mam już z kim rozmawiać, więc rozmawiam ze sobą ;p

Mi mówią wprost, że nikt inny nie chce mnie słuchać

myślę, że jak ktoś mówi sam do siebie, ale jak jest sam i kontroluje to to nie jest źle.
jak widzę przechodząc ulicą kogoś kto nawija do siebie, to wybaczcie, ale myślę, że ten ktoś jest nienormalny chyba..

Często Wam się zdarza mówić do siebie?

Codziennie... i lubię to

W jakich sytuacjach najczęsciej

Przy robieniu jedzenia,czytaniu książki,gapieniu się w monitor,przed snem(czasem)

Uważacie to za coś normalnego?

Wielu ludzi mówi do siebie,to takie głośne myśli...

Bardzo lubię rozmawiać ze sobą, w końcu jest okazja, by pomówić z kimś inteligentnym.

Owszem, zdarza mi się. Bardzo często zanim coś napiszę mówię po cichu, aby "usłyszeć" czy to ma jakikolwiek sens. hah na sprawdzianach siadają obok mnie zawsze ci ludzie, którzy nic nie wiedzą, gdyż dosłownie wszystko rozwiązuję "na głos" np. spr.z matematyki wygląda mniej więcej tak: "hmm...dobra zadanie 3, teraz muszę wypisać dane tj. z prawej strony szukane czyli x, z lewej to ca mam i układamy proporcje, teraz x przeniesiemy na drugą stronę i podzielimy przez dwa. Zrobione, zostało tylko napisać, iż warunki zadania spełnia liczba $$$". na początku ludzi to śmieszy, ale później uczą się jak wykorzystać tą moją cechę i wszyscy są zadowoleni.
Innymi sytuacjami w których mówię do siebie jest poranna pobudka, lub gdy się uderzę, potknę o coś, albo jestem zdenerwowana.

Ja bym zatłukła jakby mi ktoś na sprawdzianie gadał na głos. Ja w ogóle muszę mieć ciszę.

Nauka dla Meli nie pisać spr. w jednej sali z Eteryczną :d

Hahaha, noo... bo jak myślę, muszę mieć do tego warunki. To jest tak jak ja liczę kasę, a ktoś obok tez liczy, ale na głos. No krew zalewa.

Mogę powiedzieć, że nie mam w zwyczaju, aby porozmawiać ze sobą, jednak zdarza się, że podczas wydarzeń sportowych troszkę ze sobą dyskutuję. Czasami aż to zabawnie wygląda z przeciwnej strony.

haha, kto tego nie praktykuje :D
najczęściej zdarza mi się krytykować siebie i złościć się na siebie. rzadko kiedy popadam w zachwyt przed lustrem, jeśli już to tylko w myślach do siebie gadam.

Ja się zawszę tłumaczę, że po prostu głośno myślę Nie robię tego często, ale czasem się zdarzy, że coś tam mówię pod nosem sama do siebie.

albo śmiać się do siebie

To wręcz uwielbiam.

jak mi sie nudzi, albo jestem na maksa wkurzona to zdarzy mi się porozmawiać ze sobą, ale najczęściej to myśle myśle myśle. Czasami to myślenie doprowadza do śmiechu, którego nie umiem powstrzymać nawet w tłumie

jak coś mówię do siebie to tylko np.: wow, omg, ale jedynie w nietypowej sytuacji

ale chodzi o mówienie do siebie na głos?

persecutoria pisze:Co najwyżej mogę do siebie powiedzieć pod nosem "ku*wa" jak coś nie wyjdzie albo mnie zaskoczy taki menelski nawyk.

to to samo, tylko większy zasób

Możesz szeptem nawet

Dość często zdarza mi się mówić do siebie(nawyk z dzieciństwa). Od najmłodszych lat mieszkałem na wsi i to w terytorium gdzie nie było osób w moim wieku. Miałem rodzeństwo ale jednak było starsze i nie zawsze się mogłem z nimi dogadać, wiec dla tego wymyślałem sobie "wymyślonych przyjaciół", udawałem że zwierzęta mówią i inne dziwactwa . Ehhh... Mimo wszystko cholernie brak mi tych czasów, mój wymyślony świat był idealny nie to co ten. Teraz mówię do siebie głównie jeśli nad czymś intensywnie myślę, wtedy jest mi łatwiej, poza tym zdarza mi się śpiewać do samego siebie.

Zdarza mi się mówić do siebie. Nie uważam, że jest w czym coś niestosownego. Zazwyczaj robię tak, gdy jestem sama ze sobą, choć zdarzyło mi się już mówić do siebie, kiedy ktoś był za mną, na zewnątrz. Uważam, że jest to wtedy moja chwila dla siebie i nikt nie powinien się temu dziwić. Ot, takie moje małe dziwactwo.