Postrockowa pisze:Wiec w takim razie pytanie: po co nam autorytet i "dawkowanie"?

W sumie dobre pytanie. Ale z drugiej strony,skoro on jest to w czymś to przeszkadza ?

Postrockowa pisze:A więc czynienie dobra już nie. Dlaczego? Bo może ono wynikać z naszych wewnętrznych potrzeb? Jeśli tak, wtedy nikt już nie potrzebuje autorytetu. Bo zwyczajnie ma to w sobie tylko musi dojrzeć i to odkryć.

A tu już możnaby polemizować Bo może ktoś mieć właśnie problem z odkryciem i dotarciem do tego? A na takim autorytecie może się w jakiś sposób wzorować? Dzięki rozkminką w jakiś sposób się zagłębiać w sobie etc (możemy tutaj tak do jutra wieczora teoretyzować ) .

Poza tym ja nie mówiłam,że potrzebują autorytetów,tylko,że jak są to w niczym nie wadzą

Ale z drugiej strony,skoro on jest to w czymś to przeszkadza ?

No pewnie nie przeszkadza, ale skoro mamy już samo coś w sobie, to po co nam ktoś, kto będzie nas w pewnym sensie mobilizował do posiadania tego?

Bo może ktoś mieć właśnie problem z odkryciem i dotarciem do tego?

Ale do odkrywania nie jest potrzebny autorytet. Mi wystarczy moja przyjaciółka, która pozwala na spojrzenie na daną sprawę z innej perspektywy. I jakoś nie jest dla mnie autorytetem. ;-)

Postrockowa, takie osoby o których ty wspomniałaś to mnie śmieszą a nawet czasami sam nóż w kieszeni się otwiera jak widzę gościa który udaję kogoś kim nie jest i ta jego oryginalność jest czymś żałosnym w samym sobie. A ja na pewno taki nie jestem więc nie widzę w sobie żadnej oryginalności czyli należe do szarych ludzi bez cech oryginalnych

takie osoby o których ty wspomniałaś to mnie śmieszą a nawet czasami sam nóż w kieszeni się otwiera jak widzę gościa który udaję kogoś kim nie jest

Etam, niech się zachowują jak chcą. Ale tak czy siak zawsze będą śmieszne.

Postrockowa, zależy w jakim sensie śmieszne bo mnie to śmieszy ale czasami mi żal takich ludzi jest jednym słowe

Mnie śmieszy udawanie. Ale nie jest mi żal. Każdy jest panem swego losu. Przykre jednak jest, że są ludzie, którzy naprawdę uważają, ze są oryginalni. Mimo, że się wzorują na innych.

Postrockowa, no tak w sumie masz trochę racji w tym co napisałaś ponieważ taka oryginalność nie jest oryginalnością a wyłącznie kopią i to marną bardzo często

Postrockowa pisze:No pewnie nie przeszkadza, ale skoro mamy już samo coś w sobie, to po co nam ktoś, kto będzie nas w pewnym sensie mobilizował do posiadania tego?

Laleczko, nie do posiadania a do używania! Do czerpania z tego korzyści. Do umiejętności korzystania i wplatania tego w życie. Tyle że na NASZYCH (potrzebnych według Nas-czyt.oryginalnych) zasadach.

Postrockowa pisze:Ale do odkrywania nie jest potrzebny autorytet. Mi wystarczy moja przyjaciółka, która pozwala na spojrzenie na daną sprawę z innej perspektywy. I jakoś nie jest dla mnie autorytetem. ;-)

Zgadzam się,że nie jest potrzebny. Ale tak jak sama napisałaś o koleżance,chyba(?) ktoś musi być,żeby Nam pomóc spojrzeć na to z innej perspektywy . Jakby moim autorytetem był np. wspomniany wcześniej, Jan Paweł II nie miałabym okazji zobaczyć,tego jak On to widzi i jak On by się zachował w takiej czy innej sytuacji. I mamy tu już następny dowód na to,że jednak czyjeś podejście (dotychczasowe czy aktualne) w jakiś sposób rzutuje na Nasze "zasady". Ale tylko rzutuje,a nie "każe" postępować tak czy siak.

Dlatego nadal trzymam się wersji,że można mieć swoje autorytety i być zarazem oryginalnym

Laleczko, nie do posiadania a do używania!

Hem hem, śmiem twierdzić, że jeżeli człowiekowi coś jest potrzebne do szczęścia sam potrafi wpaść na to. Ja tak robię i działa. ;p

ktoś musi być,żeby Nam pomóc spojrzeć na to z innej perspektywy

Ktoś tak, ale niekoniecznie autorytet. ;p

I tutaj warto by zadać sobie pytanie kim dla nas jest autorytet. Ale to nie ma z grubsza sensu.

Postrockowa pisze:Hem hem, śmiem twierdzić, że jeżeli człowiekowi coś jest potrzebne do szczęścia sam potrafi wpaść na to. Ja tak robię i działa. ;p

Tak,tylko kółko się zamyka w momencie kiedy się czegoś potrzebuje,a nie wiemy jak tego używać,jak z tego korzystać. Wtedy właśnie może się przydać autorytet/koleżanka/ojciec/sąsiadka (ale już biadolimy od rzeczy )

Postrockowa pisze:Ktoś tak, ale niekoniecznie autorytet. ;p

Oczywiście,że nieee Ale może to być on

Postrockowa pisze:I tutaj warto by zadać sobie pytanie kim dla nas jest autorytet. Ale to nie ma z grubsza sensu.

I tu się z Tobą zgodzę w 100% !

Tak,tylko kółko się zamyka w momencie kiedy się czegoś potrzebuje,a nie wiemy jak tego używać,jak z tego korzystać. Wtedy właśnie może się przydać autorytet/koleżanka/ojciec/sąsiadka (ale już biadolimy od rzeczy )

Nieno... myślę, że każdy wie jak używać pewnych cech. ;p Już tak nie czarnowidźmy. ;p

Dobra, temat nam się chyba zakończył. ;p

Nie mogłam się powstrzymać

Postrockowa pisze:Nieno... myślę, że każdy wie jak używać pewnych cech. ;p Już tak nie czarnowidźmy. ;p

Może i tak,ale czy wszystkich?

Postrockowa pisze:Dobra, temat nam się chyba zakończył. ;p

Tak i chyba dobrze,bo mogłybyśmy tak do us**nej śmierci..

TrisHka, Kusisz.. ; p

Może i tak,ale czy wszystkich?

Nikt nie mówił, że trzeba wiedzieć wszystko i wszystko wykorzystywać. Myślę, że jak jest na coś zapotrzebowanie... to samo się ujawnia. Koooniec!

Jestem szarą, przeciętną, małą myszką....ale zdaję sobie z tego sprawę, w przeciwieństwie, co do niektórych osobników. I chyba w tym tkwi "moja oryginalność" - chociaż to za dużo powiedziane.

Melancthe, hm ja mam tak samo i nie wstydzę się tego że ja szara myszka jestem która czasami idzie pod prąd

hula pisze:A na czym polega wasza oryginalnośc?

Nie czuję się oryginalna. Czuję się dość przeciętnie, a jeśli nawet tę oryginalność brałabym pod uwagę, chodziłoby mi raczej o minusy mojego wizerunku.

Ja akurat mało mówię, i to jest we mnie oryginalne... Nie potrafię nawiązać rozmowy z kimś, kogo nie znam. Nie lubię mieć kontaktu wzrokowego, może dlatego siedzę na forach, bo można rozmawiać z ludzi, ale się na nich nie patrzeć, ani oni na ciebie się nie patrzą. Noszę to, co inni. Może dlatego nie mam własnego stylu, który zapewne byłby dziwaczny. Nie lubię, gdy ktoś na mnie patrzy, wtedy chciałabym się schować. I najlepsze, boję się otwierać jakiekolwiek drzwi. Nie wychodzi to u mnie, z tego że po prostu mało razy otwierałam drzwi. Po prostu się boję... No, i to, by było na tyle.

U mnie oryginalność polega na tym że mało mówię ale jak zacznę to nie mogę skoczyć. Czasami milczek ze mnie a czasami katarynka.
Jestem też wstydliwa zwłaszcza jak poznaję kogoś nowego.
Oryginalne jest też moje poczucie humoru uwielbiam dużo się śmiać jak już jestem z znajomymi gdzieś to śmiejemy się do łez.

Niewidzi@lna pisze:U mnie oryginalność polega na tym że mało mówię ale jak zacznę to nie mogę skoczyć. Czasami milczek ze mnie a czasami katarynka.
Jestem też wstydliwa zwłaszcza jak poznaję kogoś nowego.
Oryginalne jest też moje poczucie humoru uwielbiam dużo się śmiać jak już jestem z znajomymi gdzieś to śmiejemy się do łez.

Nic z tych rzeczy nie jest oryginalne

może dla ciebie
a co dla ciebie jest oryginalne?

Niewidzi@lna pisze:
może dla ciebie
a co dla ciebie jest oryginalne?

Nie chciałem Cię bynajmniej urazić . Po prostu to co wymieniłaś cechuje naprawdę wiele jednostek . Trudno mi tak wymyślić jakieś konkretne przykłady przejawów oryginalności. Sam nie wybijam się z tłumu pod żadnym względem. Może przez wygląd łatwiej mnie zapamiętać, ale żadna to oryginalność

nieogarniety pisze:

Niewidzi@lna pisze:
może dla ciebie
a co dla ciebie jest oryginalne?

Nie chciałem Cię bynajmniej urazić . Po prostu to co wymieniłaś cechuje naprawdę wiele jednostek . Trudno mi tak wymyślić jakieś konkretne przykłady przejawów oryginalności. Sam nie wybijam się z tłumu pod żadnym względem. Może przez wygląd łatwiej mnie zapamiętać, ale żadna to oryginalność

nie uraziłeś mnie
mam rozumieć iż ty taki urodziwy czy wręcz przeciwnie

Niewidzi@lna pisze:nie uraziłeś mnie
mam rozumieć iż ty taki urodziwy czy wręcz przeciwnie

W żadnym razie nie sądzę, żem urodziwy :d. Chodziło mi raczej o włosy . Co do swojej urody się nie wypowiadam, ponoć mam zaniżone poczucie własnej wartości

heh to jakie masz te włosy to trzeba się dowartościować

Tak jestem oryginalna, nie kopiuję nikogo, ubieram się według własnego uznania, słucham muzyki jaką ja lubię, nie podążam w dużym stopniu za modą, jestem sobą na tym polega moja oryginalność.

Moja oryginalność jest raczej moją specyfiką, moją.. dziwnością. Tym, że jestem mocno odrealniona.

Ale moim zdaniem nie ma czegoś takiego do końca, jak oryginalność. Tak naprawdę wcale nie jesteśmy aż tak wyjątkowi, za jakich się uważamy.

Każdy jest oryginalny i niepowtarzalny na swój sposób. Nie różnimy się wszystkim, ale większością.