Co sprawiło, że zaczęliście marzyć? Jakiś powód musiał być, nie? W końcu nie każdy lubi bujać w obłokach. U mnie to się zaczęło od książek

Można powiedzieć, że być może z tego nie zdajemy sobie sprawy, ale tak naprawdę zaczynamy marzyć już jako małe dzieci Przecież niejedna osoba marzyła by coś dostać itp. sprawy Tak naprawdę nie musi być żadnej inicjacji z naszej strony bądź ze strony otoczenia do marzeń, one same przychodzą

Myślę, że pierwszym krokiem do marzeń są dziecięce fantazje typu - bawię się teraz w lekarza, wczuwam się w rolę, więc nim jestem. U mnie pojawiło się takie śnienie na jawie. Siadałam sobie z walkmanem na uszach (taaaak, nie było mp3! ) i wyobrażałam sobie różne rzeczy. Że jestem na dyskotece, że z kimś rozmawiam, itd. Teraz juz tak nie mam, chociaż każdemu zdarza się pewnie czasem wyobrazić, że na przykład przytula się do ukochanej osoby. Teraz marzenia przybierają raczej formę jakiejś listy rzeczy/okoliczności uszczęśliwiających jakie chciałoby się zdobyć/doświadczyć.

od dziecka miałam tak jakieś swoje małe marzenia. ale co sprawiło, że zaczęłam marzyć? nie mam pojęcia ; O.

Nie pamiętam, czy jako dziecko miałam dużo marzeń.
Po prostu nie podobało mi się kiedyś moje życie, chciałam mieć lepsze i zaczynałam marzyć:)
I tak mi do tej pory zostało;D

Nie ma takiego momentu, aby człowiek zaczął marzyć.
Chyba, że od urodzenia(może te pierwsze lata, które sprzyjają rozwojowi tak nie, ale w wieku lat 4, to już powoli marzymy)
Czasem te marzenia były błahe, z biegiem lat stają się poważniejsze.
Człowiek zawsze marzy.

Marzenia towarzyszyły mi od kiedy pamiętam. Każdy pewnie je ma od najmłodszych lat. Najpierw marzy się jakiejś zabawce, o byciu zauważonym w jakiejś grupie, byciu jakimś swoim idolem/postacią z telewizji (w przedszkolu była faza na powerrengers ... potem przechodzi się do co raz bardziej poważnych marzeń.

Marzyć zaczęłam chyba w wieku 12 lat. wszystko zaczęło się od tego iż stałam się posiadaczką wymarzonego radiomagnetofonu jamnika, ehhh, to były czasy. Załączało się kasetę , siadało, wsłuchiwało w ukochany zespół i marzyło. I chyba ten mój jamniczek, który nadal mam i który osiągnął już pełnoletność ( ale nadal świetnie działa w nim radio ) sprawił że zaczęłam marzyć

cóż jestem realistą co stąpam twardo po ziemi a w chmurki się czasami zapatruję jak sobie maszerują po niebie..więc nie marzę tylko spełniam i realizuję swoje zachcianki....ale do tego dojdziemy w dalszej części poznawania mnie...

Marzę od małego dziecka i zawsze marzyłam dużo, lecz na początku były to marzenia w miarę zwykłe, ot umieć czarować, czy być ulubioną postacią z filmu. Normalne marzenia dziecka.
Jednak tak na prawdę marzyć takim moim największym marzeniem zaczęłam 25.10.2010r. Pamiętam dokładną datę i dokładnie pamiętam, co się wydarzyło. Nie zdradzę Wam tutaj, ale rzeczywiście miało miejsce coś, co na zawsze odmieniło moje wnętrze.

Szczerze mówiąc ten temat jest głupi. Każdy człowiek marzy, tak samo jak każdy w mniej lub bardziej skomplikowany sposób myśli. To naturalne. To tak, jakbym ja zapytała Was, kiedy zaczęliście jeść i co Was do tego skłoniło xP

Leah pisze:Co sprawiło, że zaczęliście marzyć? Jakiś powód musiał być, nie? W końcu nie każdy lubi bujać w obłokach. U mnie to się zaczęło od książek

No kurcze, nawet nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie. Byłam taka od zawsze. Od małego głowa w chmurach. To była moja ucieczka od ponurej rzeczywistości już jako dziecko i tak zostało do dziś. Czasem aż za bardzo żyję fantazjami, ech.

Kiedy miałam dziesięć lat zaczęłam interesować się motoryzacją

Zacząłem marzyć gdy sie urodziłem. Tak po prostu.

No i tym samym zaczęłam marzyć o byciu zawodowym kierowcą.

Kurczę, ja marzę odkąd pamiętam

Wydaje mi się, że temat jest lekko bez sensu, bo marzyć zaczynamy gdy tylko zaczynamy myśleć - a dzieje się to już w dzieciństwie - a skłania nas do tego głownie zazdrość, gdy widzimy coś u rówieśników.
Dlatego też trudno jest powiedzieć, od kiedy marzymy - bo skłoniła nas do marzenia chęc posiadania czegoś, to pewne.

DexKanon pisze:Wydaje mi się, że temat jest lekko bez sensu, bo marzyć zaczynamy gdy tylko zaczynamy myśleć - a dzieje się to już w dzieciństwie - a skłania nas do tego głownie zazdrość, gdy widzimy coś u rówieśników.

Tak. Marzenia to coś nad czym nie da się zapanować. Pomyślę sobie "Chce mieć taką lalkę jak moja koleżanka" i to już jest marzenie.

persecutoria pisze:Szczerze mówiąc ten temat jest głupi. Każdy człowiek marzy, tak samo jak każdy w mniej lub bardziej skomplikowany sposób myśli. To naturalne. To tak, jakbym ja zapytała Was, kiedy zaczęliście jeść i co Was do tego skłoniło xP

Zgadzam się. Nie da się odpowiedzieć na te pytania. Temat lekko niemądry, oczywiście bez obrazy ;)

mikiqu pisze:No kurcze, nawet nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie. Byłam taka od zawsze. Od małego głowa w chmurach. To była moja ucieczka od ponurej rzeczywistości już jako dziecko i tak zostało do dziś. Czasem aż za bardzo żyję fantazjami, ech.

Skąd ja to znam? ;) Miałam kiedyś podobne podejście, ale na szczęście częściowo 'dorosłam' i zaczęłam stąpać twardo po ziemi. Chociaż zdarza mi się czasem za daleko odlecieć marzeniami, to jednak za chwilę powracam na ziemię, otrząsam się..

Od zawsze marzę i nie wiem jak to się zaczęło

Marzę od zawsze, nie pamiętam, czy kiedykolwiek było inaczej.

Ale można założyć, że zaczęliśmy marzyć wtedy, kiedy nasz świat, w którym żyliśmy, zaczął odbiegać od tego, w którym chcielibyśmy żyć... Kiedy zaczęło nam czegoś brakować (w dzieciństwie np, jakieś zaczarowanej krainy z bajki...), zaczęliśmy sobie wyobrażać, że to mamy i tak zaczęliśmy marzyć...

Co do mnie, wieku dokładnego wam nie podam, ale pamiętam swoje pierwszy marzenie jeśli tak to można nazwać. A mianowicie, wieczorem siedząc w pokoju z siostrą zachciało nam się po... batonie! Ale nie, nie to była naszym marzeniem. Poniosła nas wyobraźnia, zaczęło się od pudełka batonów, później skrzynki, później sklepu ze słodyczami. Następnie stwierdziliśmy iż przydałby się taki sklep w domu. No ale nie zmieściłby się, prawda? Więc nasz dziecinny geniusz wymyślił "Skrzynkę" w ścianie, której mówi się co chce a ona to podaje. Tak tak... ponad 2 godziny rozprawialiśmy o tym co byśmy sobie zażyczyli. A tak właściwie, takie cudeńko przydałoby się i teraz.... Ile lat miałem wtedy nie pamiętam, ogólnie "rozmowę" tą znam tylko z opowiadań mamy, która byłą przy tym ( w pokoju obok ) i z zafascynowanie słuchała naszych bredni cały czas...

Tych marzeń było tyle że nie pamiętam kiedy zacząłem marzyć i dlaczego, ale pewnie musiało mi się bardzo nudzić i zacząłem marzyć