Robe-Rose pisze:Odnośnie miłości przez Internet - jest to jedna wielka kpina. Współczuję ludziom, którzy uważają, że zakochali się przez komunikator albo, że zobaczyli zdjęcie potencjalnego wybranka i "O rety, o rety, ja go kocham!!!"... doprawdy żałosne... Bawiłam się w to, gdy miałam 13 lat, teraz mnie to nie rajcuje. A poza tym najczęściej taka miłość jest zła, bo oparta na złudnej nadziei, że dojdzie do spotkania z kimś z drugiego krańca Polski, kto nie bierze takiej ewentualności pod uwagę!

Ojeeej...
A ja znam małżeństwo, całkiem zgrane, dzielące pasję, itd., które poznało się przez Internet!
Ba, nawet ja poznałam przez Internet swojego partnera i nie ma ani złudnej nadziei, ani rozczarowania. Nie uważam, że to żałosne. Żałosne może być udawanie w necie kogoś kim się nie jest przed tą drugą osobą. Może chodzi o to, że Ty się właśnie "bawiłaś", dlatego to było żałosne? Z resztą różnica polega na tym, że związek nastolatków nawet jeżeli się poznają przez Internet będzie ciężki do utrzymania, nie z racji tylko młodego wieku, ale często zależności od rodziców i ich pieniędzy. No chyba, że mieszkają w jednym mieście...

Iluminacja pisze:Na szczęście? Może dla nich o ile coś wyjdzie, ale masochizm względem innych zazwyczaj nie popłaca

Masochizm najczęściej jest względem siebie. Innego nie znam

Ludzie w sieci mogą być samotni, jeżeli nie mają żadnych znajomych normalnie. Bo jednak wirtualna przyjaźń czy miłość nie zastąpi prawdziwych uczuć, emocji występujących szczególnie przy tym drugim uczuciu. Przecież przez klawiaturę się też nie dotknie, nie przytuli drugiej osoby. Tak samo przez internet nie pozna się prawdziwych zachowań danych osób tym bardziej, że pisząc zawsze można coś usunąć, jak się zrezygnuje z wypowiedzenia czegoś, a słów się nie cofnie. Co do tego czemu lepiej się zwierza znajomością wirtualnym niż normalnym, jest to proste. Bo osoba tak naprawdę nie zna Ciebie, nie zna Twojego otoczenia tego bliższego i dalszego zarazem. Łatwiej spojrzeć obiektywnie, a zawsze osoba która się zwierza jest anonimowa i tak.

poly pisze:

Iluminacja pisze:Na szczęście? Może dla nich o ile coś wyjdzie, ale masochizm względem innych zazwyczaj nie popłaca

Masochizm najczęściej jest względem siebie. Innego nie znam

Ach ach.. z wykorzystaniem innych

Niekończące się rozmowy z nieznajomymi -poczucie że jesteśmy rozpoznawalni a nawet z wirtualnych przechodzimy w realnych - zaufanie, otwartość i możliwość podzielenia się z innymi - a wszystko to otwiera drzwi i nasze usta, myśli, uczucia - czasem jednak każdy z nas potrzebuje odrobiny samotności, wyciszenia i refleksji. Nie zamykajmy się przed innymi w swojej pułapce i w samym sobie - życie jest piękne

Internet wiele zmieści, jest podzielony na części, kategorie, zakamarki; jest ciekawy i ogromny. To jest w ogóle fascynujące zjawisko, taka cyberprzestrzeń, w ogóle samo słowo brzmi inaczej, intrygująco. Internet skupia w każdej minucie więcej osób, niż jesteśmy w stanie spotkać na ulicy danego dnia; mamy szybszą możliwość ich poznania. To są czasem minutowe spotkania i nikomu nie jest żal, że ktoś "zamknął okno priv" bo dwóch minutach, bo to jest anonimowa osoba, która nie plunęła Ci prosto w twarz, nie jest to namacalne. Myślę, że po trochu na tym może polegać "magia Internetu", a samotność w sieci.. Bo to ciężko się poczuć samotnym wobec takiego ogromu i takiego tłumu?

ExtraMarzycielka pisze:Czy ludzie w sieci mogą byc samotni? Co dają im rozmowy z całkowicie obcymi ludźmi, dlaczego łatwiej zawierać (wielu osobom) znajomości w świecie wirtualnym niż w realu?

Wiesz, ludzie w sieci to w końcu ludzie, a nie wszyscy mają kogoś bliskiego przy sobie. Co dają im takie rozmowy? Rozmowy dają im wiele, prawie to samo co innym ludziom. Poznają wtedy nowe osoby, bardziej do nich się zbliżają. Dlaczego łatwiej zwierzać się osobom poznanym w świecie wirtualnym, a nie w realu? Pisząc z kimś, nie widzimy jego, nie widzimy czyiś reakcji, co on czuje, myśli.. łatwiej jest nam. Nie mamy kontaktu wzrokowego z rozmówcą.