Jestem wyrozumiała, tak samo jak tolerancyjna i cierpliwa, chociaż te wszystkie cechy są do czasu. Poza tym staram swoich negatywnych emocji nie ukazywać na zewnątrz i raczej wśród towarzystwa słynę jako taka osoba.

Wcześniej miałam z tym całkiem spore problemy, teraz jest lepiej, choć nadal bywa czasem ciężko. Ale uczę się wyrozumiałości, bo bardzo się przydaje w życiu. Zwłaszcza jeżeli chce się budować z ludźmi w miarę zdrowe relacje.

Staram się. Bo wiem, że tym sposobem można wiele zyskać. Ale czasem przychodzi mi to z trudnością.
Cóż, od czasu do czasu trzeba zacisnąć zęby i wczuć się w sytuację innej osoby.

Wyrozumiałości i cierpliwości mam w sobie nieograniczone pokłady. Ale używam ich tylko jeśli mi zależy.

Wyrozumiała? Zależy kiedy. Jeżeli dotyczy to człowieka, na którym mi nie zależy i który denerwuje mnie swoim zachowaniem, to oczywiste, że wyrozumiała nie będę. Natomiast w kontaktach ze znajomymi również potrafię być niewyrozumiała, najczęściej jednak wolę się po prostu nie odzywać, żeby nie pogorszyć sytuacji. Czasami z trudem przychodzi mi zrozumienie, że ktoś nie rozumie tego, co mi przychodzi z łatwością. Ale przecież jest też odwrotnie... Reasumując jestem mało wyrozumiała. Ale się staram

Czasami mi się zdaję iż za bardzo jestem wyrozumiała dla innych.

Jestem wyrozumiała, dopóki nie odkryję, że ktoś tę moją cechę wykorzystuje.

Staram się być wyrozumiała jak najbardziej umiem.

Jestem wyrozumiały, dopóki widzę, że ktoś ma z czymś problemy itd. wynikające z jego słabości, a nie głupoty.
Jest to jedyna cecha dla której nie jestem wyrozumiały.