Ostatnio zastanawiałam się nad pewną sprawą. Otóż ludzie dążą do swoich marzeń. Choć często z takim skutkiem, ze nic z tego nie wychodzi.
Ale powiedzmy, że kończy nam się czas, nie wiemy kiedy ma nadejsc koniec, ale wiemy, ze jest blisko. Czy sądzicie, ze przeżyliście życie tak jak marzyliście? Czy dużo zmarnowaliście, kiedy mogliście dążyć do marzeń?
Czy gdybyście się dowiedzieli, ze jutra ma nie być, bylibyście zadowoleni z dotychczasowego życia, spełnionych lub niespelnionych marzeń?

W stu procentach nie byłabym zadowolona mimo że i tak już wiele w swym życiu zmieniłam i obecnie jest tak jak tego chciałam. Jednak przede mną jest jeszcze tyle osiągalnych marzeń że chyba bardziej bym się smuciła faktem iż tego już nie dokonam niż cieszyła z tego co już zrobiłam.

Dokładnie tak smao jest ze mną. Głównie mam wielkie marzenia, które dopiero spełniam i ciężko by mi było z myśla, że to, co przeżyłam to tyle- to było moje zycie. Byłoby wtedy takim, którym nie chciałabym się chwalić.

Pewne fakty bolą i jest wstyd, ale ogólnie cenię człowieka, którym jestem. Bilans wychodzi raczej pozytywny, tym bardziej, że jestem bardzo młoda. Trudno winić człowieka za grzechy, które popełnił jako głupie dziecko albo wiecznie wściekły nastolatek.

zawsze bede powtarzal ze moglem wiecej. zycia nigdy za wiele, tyle rzeczy do sprobowania a ja jeszcze nawet nie zdarzylem uszczknac czegos dla siebie. nie znalazlem swojego miejsca, nie mam dzieci, nie jestem zadowolony z pracy, nie skoczylem ze spadochronu ani na bungee.

Lana pisze:
Czy gdybyście się dowiedzieli, ze jutra ma nie być, bylibyście zadowoleni z dotychczasowego życia, spełnionych lub niespelnionych marzeń?

Robię co mogę by zyć jak najlepiej.Trudno mówić w moim wieku o spełnieniu wszystkich marzeń, bo nie dotarłam nawet do pewnych etapów życia. Wszystko w tym wypadku byłoby kwestią tego czy przyjęłabym wobec siebie surowy filtr czy raczej łagodny. Bo takie generalne marzenia to są w dużym stopniu spełnione ale dużo jest tych pomniejszych. Myślę, że potrzebuję jeszcze czasu by móc sobie powiedzieć, że w stu procentach mam czego pragnę.

Nie, nie byłabym w pełni z siebie zadowolona. Dużo spraw odkładam na ostatnią chwilę, a potem często mi gdzieś umykają, a szkoda... Mogłabym osiągnąć i mieć dużo więcej, ale jestem strasznie leniwa, trudno mi się do czegokolwiek zabrać. Na pewno miałabym żal, że nie wykorzystałam życia jeszcze lepiej, że nie starałam się bardziej, że nie żyłam chwilą.
Dumna z niektórych zachowań i decyzji też bym nie była...

W tej chwili? Na pewno nie.
Według mnie żyję dość krótko i nie mam zamiaru jeszcze odchodzić... nie mówiąc o tym, że nie jestem zadowolony ze swojego życia ani moralnie, ani psychicznie. Zostało mi jeszcze tyle rzeczy do zrobienia, tyle słów do wypowiedzenia... Na pewno ni byłbym zadowolony, a i przed oczami Stwórcy jakoś tak głupio byłoby stanąć... Tak niewiele się w życiu zrobiło

Jeśli wiedzielibyśmy,
że życie ma skończyć się jutro,
czy nadal marnowalibyśmy dzisiejszy
dzień na kłótnie?
Czy tracilibyśmy drogocenne godziny
na budowanie ściany lodowatej ciszy
lub na wyrzucanie z siebie potoku
przykrych słów - broni niewidzialnej,
ale która rani jak rozrzucone na drodze
kamienie i potrzaskane butelki?
Jeśli wiedzielibyśmy,
że życie ma się skończyć jutro,
czy wciąż trwalibyśmy w błędnym
przekonaniu aż tak zdeterminowani,
aby nie przyznać się do tego,
że nie mamy racji?
Zamiast nie dbać o to,
kto pierwszy zaczął – wiedząc,
że żadne z nas nie ma całkowitej racji -
i zakończyć tego rodzaju wojnę jako pokonani?
Jeśli wiedzielibyśmy,
że życie ma się skończyć jutro,
z pewnością docenilibyśmy dzisiejszy dzień.
Wypełnilibyśmy nasz czas miłością i radością,
które tworzyłyby wartościowe wspomnienia,
rozjaśniające nasze serca,
zamiast złością i goryczą,
które potrafią, niszczyć i to całkowicie.
Jeśli wiedzielibyśmy,
że życie ma się skończyć jutro...
Ale kto może powiedzieć,
że tak nie będzie?
Jedyną chwilą, której możemy być pewni,
jest dzisiaj.
Dziś więc sięgnę po twoją dłoń.
Dziś powiem: "Przepraszam" i "Kocham Cię"

Jeżeli chodzi o podjęte decyzje w życiu zarówno dobre jak i złe, nie miałbym czego żałować ponieważ czegoś mnie one nauczyły. Co do niespełnionych marzeń... pozostałby jakiś żal,że się nie spełniły,zapewne spełnione marzenia nadałyby mojemu życiu pewien smaczek. Ich realizacja dałaby mi poczucie pełnego szczęścia i spełnienia

Posłużę się pewnym cytatem...
"Źle czy dobrze, okaże się później. Ale trzeba działać, śmiało chwytać życie za grzywę. Wierz mi, żałuje się tylko i wyłącznie bezczynności, niezdecydowania, wachania. Czynów i decyzji, choć niekiedy przynoszą smutek i żal, nie żałuje się"
Fakt, jest wiele rzeczy, które mogłem zrobić inaczej... zrobić lepiej. Popełniłem wiele błędów, ale dzięki nim nauczyłem się jak mam iść dalej przez życie. Więc, czy byłbym zadowolony z mojego życia które miałem dotychczas? Czy żałuje tego jak ono wyglądało (i wygląda)? Nie... na Imperatora, nie żałuję! Jestem w pełni zadowolony z tego, że moje życie, moje decyzje i ich skutki ukształtowały mnie takiego jakim jestem .

Moje życie jest do niczego, chciałabym już ten koniec świata..

Szczerze...na pewno bym zaczął myśleć w ten sposób: Nie widze sensu by siedzieć tutaj dalej a skoro koniec nadchodzi...to niech sobie przyjdzie, bylebym nie musiał o tym dłużej rozmyślać bo bym pewnie przeszedł do tematów czy na pewno jestem gotowy i tak dalej...
Innymi słowy dla mnie może przyjśc nawet dzisiaj. Nie dbam specialnie o to co mi się stanie, prędzej będe się o innych obawiał niż o siebie.

dokładnie tak jak pisze Nomadin, po co myśleć?
pewnie przeszłabym od razu do działania, ogarnąłby mnie strach albo jakieś szaleństwo, typu: co zdążę jeszcze zrobić? i robiłabym różne rzeczy, różne szalone i dziwne rzeczy.
a czy czułabym się spełniona? chyba nie, jestem leniwa, przede mną jeszcze mnóstwo rzeczy do zrobienia, nie czułabym się dobrze wiedząc, że np. jutro jest koniec.

Ja jeszcze dużo chciałabym w życiu zrobić, więc nie sądzę, abym była gotowa sobie odejść... Na pewno jeśli bym wiedziała, że to już niedługo powiedziałabym paru osobom parę rzeczy, zrobiłabym parę rzeczy no i starała się nie myśleć o tym, że niedługo koniec.

"Jeżeli jutra nie ma, ja nie przestanę śpiewać. To moja sutra serca, wyciszam się..."

Zapewne zrobiłabym to, na co nie było mnie stać wcześniej. Jestem prawie pewna, że napłynęłoby we mnie zdecydowanie więcej odwagi niż zazwyczaj. Bałabym się. Nie czułabym się spełniona. Przecież myślałam, że świat stoi przede mną otworem, że mam jeszcze czas na wielkie czyny i trudne decyzje. Tak właśnie jest - odkładamy na jutro to, co mamy zrobić dziś. A jeśli jutra nie będzie? Przerażająca wizja.

Gdybym była ciężko chora i moja egzystencja na ziemi miała by wyliczone dni, wydaje mi się, że pewne marzenia na pewno bym spełniłam.
Zaryzykowałabym w życiu, nie bała bym się.

Napewno zadowolony bym nie był. Mam jeszcze sporo do zrobienia.
Przeżyłem zycie po swojemu, idąc swoja drogą. Nie mam wyrzutów sumienia że czegoś nie zrobiłem, nie mam poczucia ze coś mógłbym zrobic lepiej. Wielokrotnie rozgrywam w wyobraźni chwile z przeszłosci na nowo, wyobrażajac sobie możliwe wyjscia. Ale nie chciałbym nic zmieniać. Niczego ze swojego życia nie żaluje, każda sytuacja może czegoś nauczyć. Gdybym miał mozliwość zmiany to nie zastanawiałbym sie nad tym, bo nie wiadomo czy podjeta decyzja nie byłą by gorsza w skutkach niz jest obecnie.
Oczywiscie jakis niedosyt by pozostał, ale cóż... zawsze żyłem z myslą "co ma być to bedzie i mi nic do tego". Jeśli zblizałby sie koniec świata, byłbym zadowolony z mojego życia, bo starałem sie je przeżyć po swojemu tak jak według mnie było najlepiej.

Jedyne, czego żałuję w swoim życiu to kilka miesięcy w których paliłem różne rzeczy... Reszta życia jak najbardziej ok, szczególnie ostatni rok.

Generalnie niczego nie chciał bym zmienić. Jestem szczęśliwy ze swojego życia, więc po co coś zmieniać?

Generalnie byłabym zadowolona ze swojego życia i na pewno nie rozstałabym się z moimi marzeniami, nawet jeżeli miałyby one pozostać niespełnione, one są po prostu częścia mnie

Oyen pisze:zawsze bede powtarzal ze moglem wiecej. zycia nigdy za wiele, tyle rzeczy do sprobowania a ja jeszcze nawet nie zdarzylem uszczknac czegos dla siebie. nie znalazlem swojego miejsca, nie mam dzieci, nie jestem zadowolony z pracy, nie skoczylem ze spadochronu ani na bungee.

Zgadzam się z Kubusiem. Aczkolwiek jestem zadowolona z pracy. Tylko teraz pytanie takie czy nie stać mnie na coś lepszego? Czy nie lepiej by mi było gdybym zaczęła pracę za granicami Polski? Czego jeszcze nie spróbowałam? Ile straciłam nie próbując tego czy tamtego? Niestety więcej pytań niż odpowiedzi. Nie wiem ile tracę, nie wiem ile już straciłam. Mimo to, jestem zadowolona ze swojego życia. Może dlatego, że nie wiem co tracę?

Nie wiem czy można to nazwać odwagą, ale na pewno wizja pewnego końca świata jutro/pojutrze spowodowałaby większą śmiałość w moich poczynaniach. Nie było już takiej chłodniejszej kalkulacji tego, co robić, co może poczekać, co kiedyś zrobię jak będę miał pieniądze/czas, itp., a czego lepiej na razie nie robić. Byłoby "prościej", ale wątpię, żeby było lepiej - nawet jeżeli chodzi o ten stan ducha.