Nie buduję nic na siłę. Jestem sobą. W mojej naturze leży uśmiechanie się do ludzi. Jak ktoś ma inne priorytety, to jego sprawa. Nie muszę żyć z każdy w zgodzie. Relacje społeczne są tak płytkie, że uważam iż nie warto się starać o jakikolwiek pozytyw. Jak robi się coś na siłę, to się udaje? Nie. Uważam, że nie warto, o.

Budowanie relacji... z całym społeczeństwem? Mowa tu o gołe otaczających nas ludzi w klasie, grupie, miejscu zamieszkania? A po co? Nie muszę żyć ze wszystkimi w zgodzie i przyjaźni, żeby samej mnie było dobrze. Jestem obserwatorem — będąc w zupełnie nowym otoczeniu, jak na przykład po przeprowadzce na studia, poznaję ludzi, słuchając ich, widząc jak się wypowiadają o innych, jak się zachowują. Kiedy ktoś jakoś podświadomie przypadnie mi do gustu (nie, że selekcjonuję, ale niektórzy po prostu mają w sobie to 'coś'), to mogę się otworzyć, poznać, później pokazać ewentualnie, jaka jestem tam w środku. Bo nie wszystkim to odpowiada, wiadomo. Na swoim przykładzie się ostatnio przekonałam, że budowanie relacji ze wszystkimi, nawet tych 'cześć—cześć' nie ma sensu, kiedy druga osoba ma o tobie mniemanie jakie ma, tylko wyłącznie na podstawie swoich dziwnych domysłów i dopowiedzeń, kompletnie za to mnie nie znając.

Musze budować dobre relacje z ludźmi, bo tego wymaga ode mnie praca. I nie zawsze są to relacje czysto zawodowe tylko. Ale pozytywne muszą być. nawet jak kogoś szczerze nie lubię.
To tak do ogółu społeczeństwa. Dlatego nauczyłam się uśmiechać do wszystkich, gadać o byle czym tylko po to, by klient jako tako polubił to miejsce.
Oczywiście nie zawsze się uda zbudować relacje dobre i wtedy każdy tylko sie denerwuje. A już ja w szczególności. Bo staram się, ale jak mi ktoś wejdzie za skórę, to czasami już nie wraca... trudno.

Jeśli chodzi o relacje inne niż zawodowe ciężko mi budować pozytywne, bo jestem dość zamkniętą osobą. I stawiam sobie otoczkę osoby wrednej. Bo tak mi wygodniej i dobre relacje buduję tylko z tymi, z którymi uznam że warto budować.

Peggy_Brown pisze:Jeśli chodzi o relacje inne niż zawodowe ciężko mi budować pozytywne, bo jestem dość zamkniętą osobą. I stawiam sobie otoczkę osoby wrednej. Bo tak mi wygodniej i dobre relacje buduję tylko z tymi, z którymi uznam że warto budować.

Druga Dusia, no patrzcie... Takie podejście moim zdaniem jest dobre (skoro sama praktykuję), bo po co męczyć się z kimś na siłę. A jeśli już ktoś polubi twoje 'prawdziwe ja', nawet jak jest dalekie od ideału, to znaczy, że jest wart poznania.

Student pisze:Druga Dusia, no patrzcie... Takie podejście moim zdaniem jest dobre (skoro sama praktykuję), bo po co męczyć się z kimś na siłę. A jeśli już ktoś polubi twoje 'prawdziwe ja', nawet jak jest dalekie od ideału, to znaczy, że jest wart poznania.

To nie jest dobre podejście. Chociaz o wiele łatwiejsze, bo człowiek człowieka nie zrani. Bo nie będzie miał okazji.
Polubić prawdziwe ja można wtedy kiedy je się przedstawi. A u mnie prościej jest stworzyć sobie barierę, która jest do przekroczenia dopiero wtedy, kiedy wiem, że ktoś na to zasłuży. Wtedy dopiero może poznać jaka jestem naprawdę.

No i dlatego dobre moim zdaniem. Choć niewielu je praktykuje.
No tak, ale jeśli ktoś właśnie mimo tej 'emanującej złem' bariery chce nas poznać, to już jest plus. A jesli potem jeszcze pozna prawdzie 'ja', niejednokrotnie rożne od przyjętych standardów i większości daje grupy, to kolejny sukces.

Student pisze:No tak, ale jeśli ktoś właśnie mimo tej 'emanującej złem' bariery chce nas poznać, to już jest plus. A jesli potem jeszcze pozna prawdzie 'ja', niejednokrotnie rożne od przyjętych standardów i większości daje grupy, to kolejny sukces.

tylko, że później może się zdziwić. Bo chce poznać tą wredna i złą osobę, która później okazuje się być całkiem normalna.
Przerabiałam to dość niedawno. I do dzisiaj słyszę, że kiedyś byłam wredna. A jak jestem bo coś wyjdzie, to że znowu się robię taka sama. tak źle i tak niedobrze.

Mnie tam się coś takiego nigdy nie zdarzyło. JEdnak ostatnimi czasy stwierdziłam, że 'bariera' jest chyba coraz mniej potrzeba (starzeję się, dorastam mentalnie, mama i starzy znajomi mówią, że w końcu nie zachowuję się jak dziecko, bogowie, ja nie chcę dorastać...) tak więc osoba poznaje bardziej mnie, a później dawkujemy powoli.

Jestem sobą, to wystarcza. Chociaż ostatnio zauważyłam, że robię się jakaś aspołeczna. Coraz gorzej znaleźć mi z kimś wspólny temat... Wszystko mnie nudzi. Chociaż może to nie tylko ode mnie zależy.

InfernalTear pisze: Coraz gorzej znaleźć mi z kimś wspólny temat..

ja tak mam jak na swojej drodze spotkam jakąś dziewczynę. Nie potrafię zbudować z nią dobrej relacji.
Wolę nudzić się cały wieczór i modlić żeby on się skończył niż porozmawiać i chociaż postarać się znaleźć wspólny temat, jak go nie widzę.
Ale to też zależy. ostatnio jak spotykam, to same puste osobniki płci żeńskiej więc może dlatego nie zbuduję z nimi dobrych relacji.

Moje dobre relacje społeczne zdaje się, że nie istnieją. Owszem w pracy mam kontakt z ludźmi całkiem niezły, ale to raczej rola takiej - maski. Trzeba to trzeba. Ciężko mi nawiązywać nowe kontakty, wyjątkowo wręcz.
Chociaż w sumie rola osobnika aspołecznego jest dla mnie dobra, bezpieczna.

nic nie potrzeba budować jak dana osoba promieniuje pozytywnymi emocjami...żaden mruk czy frustrat choćby miał uśmiech od ucha do ucha nie wywrze na was pozytywnego wrażenia bo to co w nim siedzi wyjdzie na pierszym zakręcie

By zbydowac pozytywne relacje społeczne, trzeba być na pewno miłym, ale i szczerym, jeśli o nasz charakter chodzi. Bo sprzedać nieprawdziwe informacje o sobie łatwo możemy, ale o wiele trudniej jest potem utrzymać je jako prawdę. Tak więc, bycie sobą przede wszystkim.

cayman i DexKanon, myśle podobnie. I wydaje mi się, że osoby szczere, będące sobą, wcale nie muszą robić nic w tym kierunku. Szczerość to podstawa. Ludzie oczekują jej, a tak o nią trudno w tych czasach.

Wydaje mi się, że zachowywanie się jakoś sztucznie (co zauważyłam u niektórych moich znajomych) jest odpychające. Nie powinno się także narzucać drugiej osobie, bo to bardzo zniechęca.