Ależ ja doskonale wiem, co to są małe radości, dziwne żeby nie wiedzieć i że Tobie się wydaje, że ja nie wiem. I bladego pojęcia nie mam dlaczego mi to cieszenie się radzisz - może dlatego że nie zrozumiałaś. Bo ja w Twojej logice pogubiłam się już całkowicie.
Proszę klarownie.
No, chyba że tak o sobie cytujesz, bo pasuje do reszty Twojej wypowiedzi (że pasuje się zgadzam i jako oderwane świetnie działa, tylko co za sens cytować z odrzuceniem kontekstu reszty wypowiedzi?).

piagizela pisze:I bladego pojęcia nie mam dlaczego mi to cieszenie się radzisz - może dlatego że nie zrozumiałaś. Bo ja w Twojej logice pogubiłam się już całkowicie.Proszę klarownie.

Proszę bardzo
Chodzi mi o to, że dążąc do realizacji swoich celów (mówię o celach bo tak postrzegasz marzenia) zbieramy różne doświadczenia, dobre i złe, czasami tych trudnych jest więcej wtedy warto sięgnąć do "małych radości", aby przetrwać, a nawet znów dążyć do celu. Fajnie jest osiągając sukcesy dzielić się radością, którą odczuwamy. Ciebie widzę jako współczesną "wojowniczkę" z jasno wytyczonymi celami. Z pewnością realizując je spotkasz wielu ludzi, łatwiej będzie osiągać te cele uśmiechając się (uśmiech oznacza, że jesteśmy otwarci i przyjaźni) skupiając wokół tych życzliwych.

Tak to. To w sumie miłe, chociaż dalej nie rozumiem, dlaczego myślisz, że się nie uśmiecham albo nie cieszę codziennością. Bo wytrwałość i upór nie odrzucają uprzejmości. Ale możesz być spokojna, cieszę się jak mało kto.

Do "boju wojowniczko piagizelo" podbijaj z uśmiechem świat

być może jest możliwe, ale na pewno nie dla mnie.!
nie wyobrażam sb dnia bez porządnego rozmarzenia się

Zapewne dość sporo ludzi żyje bez marzeń, ale ja takiego życia na pewno bym nie chciał. Było by nudno.

Wydaje mi się, że niektórzy żyją bez nich, ale tylko dlatego, że kiedyś mieli jakieś i one się nie spełniły, a oni stracili nadzieję. To są ludzie, którzy chcą tylko przeżyć kolejny nudny dzień, robić zaplanowane czynności, iść spać, a budząc się powtarzać ten sam schemat. Powinno się ich ratować od takiego życia.

nutellafly pisze:Powinno się ich ratować od takiego życia.

Dlaczego? Jeśli są z tym szczęśliwi? Nie lepiej pozwolić im żyć tak jak chcą?


Życie bez marzeń hm...byłoby ciężkie, chociaż nie niemożliwe. Przynajmniej w moim wypadku. Dlaczego? Jak już kilkakrotnie wspominałam, wcześniej czy później moje marzenia stają sie celami, które mam zamiar osiągnąć bez względu na ich "cenę".

Melancthe pisze:

nutellafly pisze:Powinno się ich ratować od takiego życia.

Dlaczego? Jeśli są z tym szczęśliwi? Nie lepiej pozwolić im żyć tak jak chcą?

Wszyscy mi to zawsze powtarzają, ale mnie coś skręca w środku, gdy widzę takich ludzi. Mam czasem wrażenie, że świat byłby weselszy, gdyby oni do czegoś dążyli, a nie chodzili ze swoimi grobowymi minami.

Widzisz "grobowe miny" nie oznaczają, że te osoby są smutne. Nie można oceniać życia człowieka przez pryzmat własnych doświadczeń. Coś co dla ciebie jest szczęściem dla kogoś innego może okazać się piekłem.

nutellafly pisze:Wydaje mi się, że niektórzy żyją bez nich, ale tylko dlatego, że kiedyś mieli jakieś i one się nie spełniły, a oni stracili nadzieję. To są ludzie, którzy chcą tylko przeżyć kolejny nudny dzień, robić zaplanowane czynności, iść spać, a budząc się powtarzać ten sam schemat. Powinno się ich ratować od takiego życia.

Nie ratuj na siłę.

Al_Hadzi pisze:

Bird pisze:Przesiadując na tym forum zaczął zastanawiać mnie pewien problem, czy jest możliwe życie bez marzeń?
Czy jest możliwe życie bez tworzenia swego małego świata?

Jest możliwe, ja nie marze, bo mnie to zbyt wiele kosztowało gdy je traciłem (te marzenia), ale żyć się da.

Nie wiem czemu mnie oceniasz, aż tak surowo.

marzenia to nasze cele, do których dążymy bez nich nic byśmy nie osiągneli, niczego byśmy od siebie nie wymagali..

myśka pisze:bez nich nic byśmy nie osiągneli, niczego byśmy od siebie nie wymagali..

święte słowa, ale z drugiej strony niekoniecznie musimy marzyć by wymagać od samych siebie.

Nie da się nie marzyć, bez marzeń nie było by pragnień, motywacji i tak dalej.

I watro dodać że: "marzenia nawet te utopijne, są największym motywatorem to realizacji pragnień''

Nie ma czegoś takiego... każdy, nawet jeśli tego nie pokazuje, wewnątrz siebie ma jakieś marzenia.

nutellafly pisze:Wydaje mi się, że niektórzy żyją bez nich, ale tylko dlatego, że kiedyś mieli jakieś i one się nie spełniły, a oni stracili nadzieję. To są ludzie, którzy chcą tylko przeżyć kolejny nudny dzień, robić zaplanowane czynności, iść spać, a budząc się powtarzać ten sam schemat. Powinno się ich ratować od takiego życia.

Trochę za szybko wyciągasz wnioski. To, że ktoś powtarza codziennie schematy nie jest nieszczęśliwy. Niedawno rozmawiałam z kimś o tym, że właśnie te codzienne czynności sprawiają radość. I kiedyś człowiek do nich dorasta.
A grobowe miny to kwestia pozoru, powagi i sytuacji. Nie oznacza tego, że trzeba zmieniać świat tych ludzi.
Ja mam tak na co dzień. I mam plany, dążę do czegoś, chcę do czegoś dojść. A marzenia?? Zostawiam gdzieś z tyłu. Mam swoje cele i ich się trzymam a nie bujam w obłokach. Jest różnica??
A jestem szczęśliwa. Chociaż jak człowiek mam słabsze dni. Więc można?? Można

Majeczka pisze:Nie da się nie marzyć, bez marzeń nie było by pragnień, motywacji i tak dalej.

A tu się mylisz. Mam motywację do działania, jak pewnie większość osób bez zbędnych marzeń.
Pragnienia ma każdy. A nie trzeba zaraz zanurzać się w marzeniach.

Bird pisze:Przesiadując na tym forum zaczął zastanawiać mnie pewien problem, czy jest możliwe życie bez marzeń?Czy jest możliwe życie bez tworzenia swego małego świata?

Moim zdaniem nie można żyć bez marzeń. Marzenia dają nam wiele, powodują, że mamy jakiś cel do którego dążymy. Marzenia napędzają nas, więc jakby to było nie marząc? Nie da się.