Ostatnio zastanawia mnie fakt, dlaczego ludzie odrzucają swe marzenia?
Rzeczy o które byc może tak długo zabiegali?
Dlaczego sprawy ważniejsze dawniej, stały się mniej ważne teraz?

Ponieważ zmieniamy się z czasem, nasza psychika dojrzewa więc rzeczy które kiedyś
jawiły się nam jako te najważniejsze z biegiem lat zostają zastąpione przez inne.
To jest zapewne jeden z powodów takiego stanu rzeczy.
Jednak są i inne np. pozwolenie innym na to by zabili w nas owe marzenia.
Wiadomo że otoczenie ma często inne myślenie a więc z czymś może
się wobec nas nie zgadzać. Nawet nie ze złośliwości. Często i z troski.
Tłukąc nam do głowy swe opinie mogą zmienić nasze rozumowanie,
co przyczynia się do zmiany naszych marzeń.
Zapewne każdy z nas jest przykładem zmiany swych marzeń.

Nigdy nie odrzucałam swoich marzedń, jak już do czegoś zaczęłam dążyć to będę dążyć do tego do końca. Nie nudzę się swoimi marzeniami.

Kiedy już zaczynam coś realizować, to nie poddaję się oraz nie odrzucam marzeń, bo jaki to ma sens osiągnięcie już połowy celu i wycofanie się?

Weźcie pod uwagę fakt, że jesteście bardzo młode i Wasze marzenia życie może niestety boleśnie zweryfikować. Ci, którzy odrzucili marzenia, myśleli tak samo jak Wy.

Odrzuciłam pewne marzenia, bo mam w sobie coś z realistki i wiem, że pewnych rzeczy już nie zmienię. Nie mam na nie absolutnie żadnego wpływu a licząc na cud pewnie zawiodłabym się boleśnie.
Co jakiś czas nasze marzenia się zmieniają, głównie dlatego że dojrzewamy i przewartościowujemy swoje życie. Myślę, że nie ma w tym nic złego, dopóki nie idziemy na łatwiznę. ?le, jeśli odrzucamy marzenia bo nie che nam się wysilać, bo tak łatwiej.

Nigdy nie odrzuciłam swoich marzeń. Nie wszystkie marzenia chcę wprowadzic w rzeczywistość. Większośc z nich jest tylko dla mnie. I nie musze ich odrzucać.
Ostatnio mam taką myśl, ze ludzie często mylą marzenia z celami. Cele to te z marzeń, które wcielamy w życie, a proste marzenia to sa takie, które sa tylko nasze, wracamy do nich myślami i ...marzymy.^^

Czasem zdarzyło mi się odrzucic marzenie, ale to z mojej głupoty, przez co bardzo tego żałowałem i dalej żaluję, uważam że marzeń nie powinno się odrzucać, nawet jakby były one trudne do spełnienia>

Zależy w jakim sensie brać sformułowanie "Odrzucanie marzeń".
Kiedyś marzyłam, żeby mieć domek na drzewie. Strasznie męczyłam o niego rodziców, ale niestety nie było nidzie fajnego miejsca. Teraz dalej chciałabym go mieć, ale nie jest to dla mnie takie istotne, nie marzę już o tym. Po prostu z tego wyrosłam.
Jednak, żeby mieć jakieś marzenie i po prostu powiedzieć: "Nie, to dla mnie za trudne" itp. to nie zdarzyło mi się nigdy. Miałam kiedyś marzenie, żeby jeździć konno, lecz nic nie robiłam, żeby się spełniło. Powiedziałam sobie, że muszę spróbować jakoś to załatwić. Ponad pół roku łaziłam po stadninach szukając takiego miejsca, żeby było mnie na to stać. Wybłagałam u babci podwyższenie kieszonkowego, ale się udało. Dlatego nie rezygnuję z marzeń, które wydają się być trudne do spełnienia.

Ja, jak do tej pory nigdy nie odrzuciłam swego marzenia, nawet jak widziałam, że już to marzenie nie jest dla mnie priorytetowe tak jak daweniej, to i tak je realizowałam.

Nie zabijajcie marzeń

Nie zabijajcie swych marzeń
nie pozwólcie im zginąć,
bo w powodzi życiowych zdarzeń
tylko z nimi można skrzydła rozwinąć
nad przeciętności wznieść się falami
wysoko w górę pofrunąć
własną gwiazdę jak pochodnię zapalić
w morzu zwyczajności nie utonąć
lecz się rozwijać i dążyć do celu
nowe stawiając wyzwania
podpierając się jedynie nadzieją,
że marzenia są do spełniania
tak jak życzenia
czy jak rozkazy,
więc niech marzeniami zapełni się ziemia
niech marzyć się każdy odważy,
bo marzenia to pierwszy krok
to poranek działania,
co życia rozjaśnia mrok
i blask szczęścia przed nami odsłania
iść za marzeniem
iść tak bez końca
z lekkim serca drżeniem
wędrować w stronę słońca
ścieżką, co wiedzie w nieznane
i czasem donikąd prowadzi
lecz jedno życie nam tylko dane,
więc nie możemy ze strachu go zdradzić.
Nie zabijajcie swych marzeń
nie pozwólcie ich zdeptać
nawet, gdy złudą się okażą
marzenia … pozwolą wam przetrwać

Babka Cukrowa! Jaki piękny wiersz!!! Nigdy wcześniej się z nim nie zetknęłam. Jest Twój?

[ Dodano: Pią 10 Gru, 2010 ]
Wracając do tematu... Był w moim życiu taki czas, kiedy zapomniałam marzyć. To były trudne chwile... Tym trudniejsze, że zapomniałam o tej odskoczni, jaką dają nam marzenia. Jak to się stało, że powróciłam do snucia marzeń? Nie pamiętam, chyba dzięki jakiejś książce. Ale marzenia wyrwały mnie z tego dołka. Dziś jestem szczęśliwa!

nie zawsze jest czas, nie zawsze są pieniądze na realizację. nie we wszystkie marzenia wystarczy tylko wierzyć, czasem potrzeba czegoś więcej, jeśli nie pieniędzy, to drugiej osoby.
odrzuciłam kilka marzeń bo jestem realistką, lubię tworzyć sobie jakieś wizje, ale nie polegają one na planowaniu i wdrążaniu w życie tych planów, to raczej takie kolorowanie mojego dotychczasowego życia, dodawanie kilku elementów.

Może zwyczajnie dlatego, że się zmieniamy, a wraz z tym zmieniają się nasze marzenia. Rezygnujemy z jednych, ale pojawiają się inne. Powodem może być też wspomniany wyżej brak pieniędzy lub innego ważnego czynnika potrzebnych na realizację.

Nigdy w życiu nie zdarzyło mi sie odrzucić moich marzeń, podchodze do swoich marzeń z pewną rezerwą i na pewno nie marzę od razu o palacach, to może byc tym spowodowane że nie odrzucialam zadnego marzenia i skrupulatnie dążyłam do jego spełnienia

Ludzie odrzucają swoje marzenia ponieważ nie mają pieniędzy czasem na dalszą ich realizację albo coś się stanie w ich życiu i rezygnują,ja nigdy nie rezygnowałam i staram się walczyć do końca,czasem się to udawało czasem nie.

marzeń czy planów nie odrzucałam. jak sobie coś ubzduram to musi to się spełnić, chociaż za X lat.
I teraz spełniło się niedawno coś o czym zapomniałam w sumie, bo gdzieś kiedyś powstało w mojej głowie, a nie było warunków do realizacji. Z resztą nawet nie sądziłam, że będzie można to zrealizować. Kolejne głupie pomysły stoją w kolejce. Na czele z jednym dość istotnym. Przyjdzie czas, będzie rada. Bo można by już teraz to zrealizować, ale wybiorę sobie inny, bardziej odpowiedni moment.
Więc niczego nie odrzucam, a jedynie odkładam na później.

Peggy_Brown pisze:I teraz spełniło się niedawno coś o czym zapomniałam w sumie, bo gdzieś kiedyś powstało w mojej głowie, a nie było warunków do realizacji.

Czasami mam tak, że jak mi przejdzie to pierwsze 'łał' na jakiś cel, to odkładam go na półeczkę, wysoko i ... zapominam o tym. Kiedy w ogóle o tym nie myślę, dzieje się tak, że mi się to spełnia- samo z siebie. Niekiedy odnoszę wrażenie, że jak się czegoś bardzo chce i non stop tylko o tym i o tym, to nie skupiamy się na samej realizacji, tylko na planowaniu- co by było gdyby się udało i by się to miało. Czasami trzeba sobie odpuścić, jak ze wszystkim i iść do przodu. W sumie co ma być to i tak będzie (;

TrisHka pisze:Czasami mam tak, że jak mi przejdzie to pierwsze 'łał' na jakiś cel, to odkładam go na półeczkę, wysoko i ... zapominam o tym. Kiedy w ogóle o tym nie myślę, dzieje się tak, że mi się to spełnia- samo z siebie.

Mam to samo. Wymyślę sobie coś, że chcę to, bo jest właśnie łał. I potem mija to wszystko. Przypomina się w czasie realizacji, albo już po.

Nie zawsze odrzucają, po prostu przesuwają je na dalszy plan, bo z czasem pojawiają się inne, może łatwiejsze do zrealizowanie. A takie kompletne odrzucenie marzeń może wiązać się ze zwykłym lenistwem- mam marzenie, ale na pewno się nie spełni, bo przecież siedzę na dup*e i nic z tym nie robię. Oczywiście mogą być też inne powody- tak jak wyżej powiedziano finansowe albo marzenie jest naprawdę mało realne i człowiek po prostu zaczyna wątpić w jego spełnienie, nikt go nie wspiera. Ja nie pozbywam się marzeń, co najwyżej odkładam je na przyszłość, kiedy będę miała lepsze warunki do ich realizacji. W głowie dalej mam wszystkie marzenia, które mi się namnożyły do tej pory Chociaż kiedyś wydawały mi się o wiele prostsze niż teraz, kiedy dość często mam chwile zwątpienia, jednak nie odrzucam ich, bo wiem, że kiedyś w końcu wezmę się za ich spełnianie, tak jak teraz robię to z tymi drobniejszymi.

Życie weryfikuje. Mogę se marzyć o wyjechaniu na rok do Tybetu, ale jeśli mam na utrzymaniu żonę i dziecko to niby co, mam ich olać i jechać, bo mam takie egoistyczne marzenie? Trzeba być realistą i nie traktować marzeń jako obiektów kultu religijnego...

Życie weryfikuje. Mogę se marzyć o wyjechaniu na rok do Tybetu, ale jeśli mam na utrzymaniu żonę i dziecko to niby co, mam ich olać i jechać, bo mam takie egoistyczne marzenie? Trzeba być realistą i nie traktować marzeń jako obiektów kultu religijnego..

Wiesz, niejeden by tak zrobił.
Ale można to pogodzić. I wybrać się z rodzinką tylko na dwutygodniowe wakacje. Marzenie się spełni ale troszkę inne.
Wszystko można zastąpić, albo ominąć.