Jak zapamiętali Was rodzice/dziadkowie z tego okresu?
A jak zaamiętaliście samych siebie?

Moi rodzice często mi opowiadali jak to mała byłam.
Zapamiętali mnie z tego, że odkąd nauczyłam się mówić dziób mi się nie zamykał...
Albo jak nauczyłam się chodzić w dzień kiedy pakowali prezenty na gwiazdkę wstałam i poszłam do tego pokoju:D czyli że już wtedy wiedziałam, ze jak sie czegoś chce trzeba dążyć do celu:D
Ale generalnie byłam dzieckiem dobrym i grzecznym. Jak to mama mówi nie to co teraz wredna małpo:D
Podobno też nigdy się za mnie rodzice nie musieli wstydzić tak jak za moje kuzynostwo np.
Ja siebie mało pamiętam. Wiem, ze taka strasznie nieśmiała byłam i kochana córeczka, która zawsze posłucha i zrobi co każą. Ideał dziecka.
Chociaż swoje za uszami miałam. Kiedy kładłam się w przedpokoju i waliłam nogami i rękoma w podłogę bo nie chciano dać czego chciałam.
A dziadkowie. To inna bajka już. Oni zawsze mnie rozpieszczali, zawsze byłam ich wnusią kochaną. Szkoda, że teraz już nie mogę im usiąść na kolanach jak dawniej i po prostu przytulić się i tak zapomnieć o wszystkim.
A bo wszędzie gdzie tylko mogłam siadałam komuś na kolanach właśnie. Nie ważne kto to był. ważne że można było usiąść i się przytulić...

Szkoda słów. Byłam dzieckiem bardzo rozrywkowym. Nie było chwili, bym usiedziała na miejscu, ciągle w ruchu. Jakakolwiek impreza w domu, choćbym miała paść, to bawiłam się z gośćmi, alkoholu też sobie nie żałowałam. Byłam dzieckiem bardzo pomysłowym, np. chodzenie za barierką balkony po parapecie na 3 piętrze. Byłam małym łakomczuszkiem Kiedyś sięgając po cukierki wlazłam na szafę, która się przewróciła i rozwaliła mi głowę Byłam małym łobuzem Biegałam wszędzie, czasem nie umiałam się zatrzymać i tak po raz kolejny rozwaliłam sobie głowę o kaloryfer. Lubiłam wkładać sobie pestki od wisienek do nosa, czy ucha. Byłam straszną psują, mój brat strasznie dbał o swoje zabawki, a ja mu wszystkie popsułam, tak samo było z aparatem fotograficznym, który sama ściągnęłam sobie z półki. W wieku 4-5 lat powiedziałam tacie, że będę leczyć zwierzątka i jak widać, cały czas do tego dożę. Byłam oczkiem w głowie tatusia i tak pozostaje. Od małego uciekałam z kościoła Tak też teraz nie często tam jestem. Uwielbiałam mojego konika na biegunach i nadal mam pociąg do koni. W wieku 3 lat zaczęłam podrywać facetów na słodki uśmiech i głupie spojrzenia
Byłam grzeczna...hmm...może po urodzeniu zaraz...
Więc byłam, jestem i będę podła, złośliwa, upierdliwa, ale za to jaka słodka.
Jestem złem wcielonym.

Ja byłam okropnym dzieckiem
Wszystko co mi wpadło w ręce to psułam, pyskowałam itp.
Od zawsze prowadzałam się z chłopaczyskami [jak to moja mama ich nazywała] więc łażenie po drzewach czy demoralizowanie się nawzajem to był chleb powszedni:D
Ale potem zaczęłam bawić się laleczkami, duperelkami i się trochę uspokoiłam:P
Ale do dziś wole chłopców za przyjaciół niż dziewczęta:D
Taki sentyment mi został:D

Ja za to byłam spokojna lubiłam się bawić w piaskownicy, skakac po sianie, czy gonić za kaczkami u babci, pamiętam jak kiedys drzerwo spadło spod ściany to bawiłam sie wtedy w biuro, że mam komputer i w ogóle fajnie było, moja babcia postrzegała mnie jako spokojną osobę, ale także osobę, która wie, czego chce, nie raz brakuje mi rozmów z nią (nie mam juz żadnej babni ani dziadka od 2006 roku:()

BoginiMarzeń pisze:bawiłam sie wtedy w biuro, że mam komputer

hehe w to i ja sie bawiłam z kuzynką zawsze:D
jakieś karteczki, duperelki, komputer,klienci, i zabawa gwarantowana:)

jakieś karteczki, duperelki, komputer,klienci, i zabawa gwarantowana:)

Tylko ja się bawiłam nie z kartkami i kompem , tylko udawałam że jakiś tam kawałek drewna jest moim komputerem nastepny drukarką itd.

Mnie pamiętają jako cwanego "ch*ja" . Bo jak inaczej, zawsze musiało być po mojej stronie, zawsze ja rządziłem, i trzymałem gardę, choć na pewno nie zależało to od mojej siły. Tak poza tym, kochający brat, który zawsze bronił Patrycji, mej sis... A tak poza tym? Grzeczny, gdy trzeba, cham - zawsze .

Ja ogółem to byłam aniołeczkiem jak byłam mała. Tzn. każdy mi mówi, że byłam grzeczna, spokojna, jakiś większych problemów nie sprawiałam. Niby byłam nieśmiała, ale jak przychodzili chłopacy do mojej chrzestnej [ona jest siostrą mojej mamy. mieszkała razem z nami i między nami nie ma takiej dużej różnicy wieku, zawsze traktowałyśmy się jak siostry] to ja byłam pierwsza w jej pokoju. A jak moja mama mnie odciągała od drzwi do których przylgnęłam to zaczynałam płakać w niebo głosy i w końcu musieli mi ustąpić. A chłopacy mojej ciotki zawsze przynosili mi jakieś czekoladki, gadali ze mną, stare dobre czasy.
Ale coś za coś. Pamiętam, że musiałam siedzieć cicho, jak moja mama albo babcia [ czyli mama mojej mamy, i cioci] pytały się, czy moje ciocia pali fajki, tak paliła, ale ja oczywiście mówiłam ,ze nie.
Mojemu tacie nie dawałam żyć, wtedy tylko jak miał wolne, graliśmy w tenisa, układaliśmy puzzle, rysowaliśmy i takie inne. I potrafiłam siedzieć do środka nocy, aby przywitać się z moim tatą i oczywiście z nim porozmawiać, jak wracał z pracy..

Ze mną rodzice mieli mnóstwo utrapień Wszędzie mnie było pełno. Nikt nie mógł za mną nadążyć. Byłam bardzo wesołym dzieckiem. Uwielbiałam huśtać się na huśtawce, to znaczy to kolega z bloku mnie huśtał, był taki pomocny, że zawsze go do różnych rzeczy wykorzystywałam:P A co ja się będę przemęczać Już od małego nienawidziłam sprzątać, tak zostało mi do dziś :p Siostra mi opowiadała, że kiedyś się bawiłam i zrobiłam okropny burdel w pokoju. No to ona do mnie:
- Sylwia, bawisz się jeszcze?
A ja:
- Nie.
To siostra:
- No to posprzątaj bo zabawie.
A ja się kładłam na fotel, gładziłam sobie ręką po brzuszku i tekst:
- Niunie nie będzie sprzątać. Niunię boli brzuszek.
Od zawsze kłamczucha
I byłam kiedyś naiwna, kolega zawsze mnie okłamywał D To mi na szczęście przeszło. Wszędzie się rozbijałam. Miałam mnóstwo siniaków i skaleczeń, zresztą jak większość dzieci. Lubiłam tańczyć i szaleć. Kiedyś rozbiłam sobie głowę o fotel. I zawsze myliłam słowa- "playboy" i "playback" :p Pamiętam tez jak robiłam sobie kolczyki z wisienek I wsadzałam głowę tam gdzie nie trzeba. raz wsadziłam w jakiś otwór i nie mogłam wyjąć Byłam też bardzo gadatliwa, ciągle o czymś nawijałam. Ogólnie byłam szalonym, biegającym i rozkrzyczanym dzieckiem

No... byłam roztrzepana, rozgadana, roześmiana, rozwydrzona... Wszędzie mnie było pełno, dziób mi się nie zamykał... Ale ogólnie byłam grzeczna. Jedyne co to kłóciłam się z bratem. Zresztą do dzisiaj mi to zostało.

Jakim byłam dzieckiem?
Głośna Madzia, szalona, uparta, zawsze uśmiechnięta. Na prośby rodziców zawsze odpowiadałam : "NIE". Byłam tajemnicza, nikomu nie mówiłam o tym co mnie trapi, co słychać w przedszkolu, jak się czuje. Sprawiałam dość dużo problemów. Ucieczki z domu i moja ciekawość świata doprowadzały Rodziców do nerwicy okrężnicy

z tego co pamiętam to wszędzie mnie było pełno głównie w dzieciństwie czas spędzałam z bratem i kuzynem, więc byłam trochę rozrabiarą

Cichutka, skromna, powodująca kłopoty, wychowana, słodka.
Cieszę się, że się zmieniłam xd

Bylem słodkim dzieckiem, mialem juz od malego branie Uciekalem w przedszkolu przed dziewczynami Cichy bylem odmienilo mnie dopiero gim.

Bez przerwy się śmiałam. Na pobliskim placu zabaw miałam "bazę" w drzewach. Miałam dobry kontakt z rówiesnikami. Pamiętam, jak na któreś urodziny wyszłam po prostu na ulicę i zapraszałam na urodziny znajomych, których spotkałam.
Podobno też strasznie pyskowałam i skakałam po meblach ^^
Byłam też bardzo wrażliwa. Pamiętam, że na któreś urodziny pani w przedszkolu postawiła mnie do kątą i przez to płakałam.

Dla nieznajomych i starszych nieśmiała, cicha i skromna.
Z sąsiadami góry przenosiłam, w szkole dopiero w gimnazjum zaczęłam "odwalać cyrki"
A dzieckiem byłam raczej grzecznym a najlepiej szło mi się dogadać z babcią

W domu - spokój, interesowały mnie tylko kredki. Taki prawie autyzm.
Poza domem - ADHD, hulaj dusza, piekła nie ma. W przedszkolu na każdym zebraniu mama świeciła za mnie oczami, bo albo kogoś pobiłam, albo przezywałam. 5997 pomysłów na minutę, najczęściej głupich, zaczepianie młodszych, grzebanie w śmieciach i budowanie baz ze znalezionych materiałów, rzucanie się błotem (omal nie trafilam raz w księdza...), skakanie po meblach, trajkotanie mamie o zwierzetach i Afryce, przerabianie łóżka na samochód i... wyobrażenia nt. swego ja. Mianowicie, najpierw byłam koniem, potem lwem, potem nietoperzem, orką, na koniec zostałam psem
Zasadniczo wiele z tych cech zostało mi do dzisiaj (moze poza budowaniem domków ze śmieci...), a zwłaszcza jedno nie zmieniło się w ogóle - MUSZę dotknać zwierzaka, zwłaszcza psa, jesli nie jest agresywny, przestraszony i wlasciciel na to pozwala. Po prostu muszę.

perscecutoria pisze:W domu - spokój, interesowały mnie tylko kredki. Taki prawie autyzm.
Poza domem - ADHD, hulaj dusza, piekła nie ma. W przedszkolu na każdym zebraniu mama świeciła za mnie oczami, bo albo kogoś pobiłam, albo przezywałam. 5997 pomysłów na minutę, najczęściej głupich

boże, skąd ja to znam...
do tego byłam strasznie rozpieszczona, bo mój starszy brat nie chciał mnie zaakceptować, więc mama wynagradzała mi brak jego miłości zabawkami/słodyczami i generalnie wszystkim na co miałam ochotę.
na szczęście i mi i mojemu brat przeszło.

A ja jedynaczka...

no to pewnie jeszcze gorzej... chociaż nie... bo ty miałas rodzicielską miłość tylko dla siebie, bo nie miałaś się z kim nią dzielić, a moi rodzice mojego brata olewali, ja to widziałam więc jeszcze bardziej się rozpuszczałam.

ja to byłam taka "cicho-ciemna" zawsze przy mamie, nieśmiała, skryta itp. ale w domu to totalny szał rozrabiałam trochę zawsze byłam leniwa i z byle czego ryczałam

bufonada, do czasu, aż mój ojciec pokochał psa
?wiry

Tak na serio - ja tej miłości miałam po uszy. Dziecko 3 rodziców (matka, ojciec i ojczym), oprócz tego najkochańsza wnuczka dziadków... Jak urodził się mój kuzyn, a potem kuzynka, to na moment popadłam w zapomnienie (jako, że oni byli słodcy, a ze mnie był taki mały skurczybyczek ), ale bardzo szybko wróciłam do łask

perscecutoria pisze:bufonada, do czasu, aż mój ojciec pokochał psa

jesu... mnie też w końcu wymienili na psa... dlatego już nie jestem rozpuszczona do granic możliwości.
chociaż...

Niespokojna, uparta, cwana Magdusia. Sprawiałam wiele problemów, rodzice nie mogli poradzić sobie ze mną w pewnych momentach. Miło wspominam czasy, kiedy Mama krzyczała, a ja odpowiadałam: "Już Skończyłaś? Ulżyło Ci?".

Mały, popieprzony Szatan.

Tylko sobie to wyobra?cie - mała dziewczynka, loczki na głowie, dołeczki w policzkach... Więc jakie to dziecko mogło być? Mała Mariczka była dziewczynk? nie?miał? ( i to bardzo), grzeczn?, uczynn?, robiła to, co jej kazali, mówiła wierszyki z pamięci... Złote dziecko po prostu ( nie to co teraz ) Chociaż nie powiem, wraz z kolegami z osiedla nieraz zdarzyło się co? głupiego zrobić... No cóż - błędy młodo?ci

Mimo wszystko byłam grzeczną dziewczynką, chociaż czasem zdarzało mi się coś nabroić, ale zdarzało się to sporadycznie

Wychowałam się wśród trójki braci więc jako jedyna córeczka
byłam rozpieszczana przez mamę. Potem zresztą mi to wypominała
Mimo tego nie byłam jakimś niewyżytym bachorem który myślał
że wszystko mu wolno. Byłam strasznie nieśmiała, cicha i zalękniona.
No cóż, co zrobić

Byłam jedynaczką mieszkałam z 5 osobami dziadkami dwoma wujkami i mamą, było naprawde mimo wszystko cudownie rozpieszczana byłam głównie przez jednego wujka i dziadków. Byłam napewno jak każde dziecko wesołe szczęśliwe nie lubiałam siedzieć w domu, lubiałam grać w piłke bawić się w piaskoniwcy iść na chuśtawki a jak miałam iść do domu to beczałam na klatce schodowej Ale byłam nieśmiała i bardzo głośna rozbiegana hehe