ajwenhou pisze:wy to robiliście jeszcze jakoś dyskretnie, w domu, ja rzucałam się na chodnik i za żadne skarby nie chciałam wstać.

Nigdzie nie napisałem, że dom był jednym miejscem urządzania scen. O nie - park, sklep, deptak, itp. Jeśli sytuacja tego wymagała, to mogłem zacząć stroić fochy wszędzie.

Peggy_Brown pisze:co ty za straszne dziecko byłaś?? Ja z moim taką sztamę trzymałam że ho ho. Nie byłam pierwszą ale byłam jedyna w domu, która mu została;)

przecież nie celowałam mu w oko, tylko w jego stronę ;> od zawsze miałam dobrą celność.
ja z moim do tej pory trzymam sztamę.

Q pisze:Nigdzie nie napisałem, że dom był jednym miejscem urządzania scen.

nie napisałeś też, że nie był
mi się dwa razy takie sceny zdarzyły. później wszystko było moje, bylebym tylko tych scen nie robiła.

No, fochy to były i u mnie, ale bez histerii i rzucania się na chodnik O_o
Foch był raczej na zasadzie "To ja cię nie lubię i nie odzywaj się do mnie ".

Dodac mogę, że byłam twarda. Generalnie u ojca w domu bywałam często nieznośna, któregoś razu dziadek nie wytrzymał. Trudno, żeby nie było łez w oczach, ale nie poryczałam się, o nie. Persiątko wyprostowało się dumnie, spojrzało na dziadka i "To nic, że boli, zaraz przestanie ".

Z tego co mi się wydaję to nie byłam aż taka niegrzeczna.
Moja mama znowu mówi, że byłam bardzo niegrzeczna, nie wiem ile w tym prawdy.
Moja mama mi opowiadała, że jak nie chciała mi kupić jakiejś zabawki, to wtedy kładłam się pod sklepem dopóki mi moja mama tego nie kupiła.

No cóż, we wczesnej młodości byłam słodziudka, ale tylko z pozoru a tak naprawdę byłam zbyt energiczna, uparta, gwałtowna, wybuchowa i kłótliwa, aniołkiem nie można mnie było nazwać, jednak kiedy coś chciałam w takowoż się przeistaczałam Po za tym nie cierpiałam, gdy sie mnie nagrywano, wtedy najlepszym wyjściem była ucieczka... przede mną

Rozrabiaka, wszędzie pełno, ciekawski, wszystko musiał wiedzieć i być pierwszy.
Do tego pomocny, lubiłem pogadać starszym

Tak teraz patrząc wstecz, uważam, że miałem bardzo ciekawe i fajne dzieciństwo. Miałem co robić, miałem z kim się bawić, przebywać.

Jako dziecko nie byłam nieśmiała. Dopiero duuużo później mnie dopadła mega nieśmiałość, ale już dawno o niej zapomniałam. Lubiłam ludzi i wszędzie było mnie pełno. Byłam dzieckiem, który miał dar przekonywania. Namawiałam do wielu rzeczy (niekoniecznie dobrych ), a zazwyczaj udawało mi się z tego wyjść bez żadnych komplikacji. Najgorzej mieli Ci co się ze mną bawili Psociłam i to dużo.
Miałam jakieś swoje humorki, ale nie były one bardzo męczące. Łatwo mnie było przekupić czymś innym.
Fajne miałam dzieciństwo Szkoda, że nie może wrócić chociaż na jeden dzień...

A ja byłam dzieckiem bardzo twórczym. Rysowałam, śpiewałam, grałam na syntezatorze... i lubiłam się bawić w piwnicy narzędziami dziadka I dręczyć moich 1,5 roku młodszych kuzynów!
Czasem rozrabiałam, jak to każde dziecko, ale ogólnie podobno byłam grzeczna.
Szybko się uczyłam, nawiązywałam nowe znajomości z innymi dzieciakami na placu zabaw - ale jak jakiś mi dokuczał albo nadepnął na odcisk, to dostawał po twarzy A przynajmniej ojciec mi opowiadał kiedyś historię, jak byliśmy na placu zabaw we włoszech (w okolicach bloku w którym mieszkaliśmy) i chciałam iść na huśtawkę. Niestety wszystkie były zajęte przez starsze dzieci... no, ale że ja bardzo chciałam, to obczaiłam sobie jeden cel i poszłam czatować. Chłopiec jakiś mnie zaczepił (podobno starszy pare lat ode mnie ) to dostał strzała i wylądował na ziemi, a ja zadowolona zaczełam się huśtać na zwolnionej huśtawce
Cóż... były zabawne historie, ale ogólnie nie chciałabym jeszcze raz przeżywać dzieciństwa. Za ciekawe nie było...

Jako dziecko byłam bardzo nieśmiała i płaczliwa. Wiele rzeczy mnie smuciło i denerwowało. Wtedy uciekałam w świat marzeń, książek itp. Wtedy też rozwinęłam swoje zainteresowania. Zaczęłam malować najpierw martwą naturę, potem krajobrazy, aż nadszedł czas portretów aktorów, piosenkarzy Było wtedy inaczej i jakoś wg mnie lepiej. Oczywiście nie zawsze byłam smutna, byłam też strasznym rozrabiakom. Lubiłam chodzić po drzewach, bawić się w majsterkowicza i często przeprowadzać do babci, która mieszkała w drugiej części domu. Miałam swój świat i swoje kredki i było mi z tym na prawdę dobrze.

pamiętam, że bardzo uwielbiałam sprawiać radość np. kiedy byłam chora i musiałam zostać w domu to sprzątałam całe mieszkanie, myłam wszystkie naczynia, wycierałam kurze. Uwielbiałam porządek. Wiem, że lubiłam zawsze postawić na swoim, a jak nie to krzyk i płacz. Zresztą tak pozostało do dziś (: Raczej byłam dzieckiem, które miało dużo małych przyjaciół, lubiłam być w centru zainteresowania. Cicha byłam przy dorosłych zazwyczaj.

Rodzice zawsze twierdzą, że byłam spokojnym dzieckiem, ale ja tam swoje wiem Nie raz im zalazłam za skórę, bo byłam jedynaczką przez kilkanście ładnych lat, ale teraz jestem wzorową córką hyhy

W sumie ja w przedszkolu byłam grzeczna, nikt nigdy na mnie nie narzekał, bo nie miał na co, dobrze ułożona, mądra. Zresztą to przetrwało przez kolejne lata mojej edukacji. Ale w domu to był kawał diabełka ze mną, z siostrą się kłóciłam, biłam (czasem dla zabawy w rytm muzyki oO). Ale przed obcymi nikt nie musiał się mnie wstydzić, to nic że jak byłam mała zepsułam automatyczną sekretarkę, czy zamieniałam sól z mąką czy cukrem.

Byłam spokojna, dopóki coś nie wpadło mi do głowy i mój spokój nie wziął w łeb. Ogólnie z wiekiem narastała we mnie krnąbrność. Lubiłam jak coś się dzieje, choć miałam takie podzielone dni - raz potrzebowałam rozrywki, raz ciszy. Często bawiłam się sama ze sobą. Czasem śmieje się z siebie, jak przypominam sobie niektóre zdarzenia. Dzieciństwo to czas, kiedy można było pozwolić sobie na dużo więcej i nie czuło się z tego powodu wstydu. Dzięki temu jest teraz co wspominać ;p

ja byłam dzieciakiem żywiołowym, lubiącym bawić się z innymi, energicznym no i głupiutkim pewnie

spokojnym i kochanym

Wszyscy wspominają mnie jako pulchniutką, wesołą, z wielkimi dołeczkami w policzkach dziewuszkę, która ciągle recytowała jakieś przedszkolne wierszyki. W dodatku miałam fioła na punkcie zwierząt, ciągle płakałam i doskwierało mi jedno uzależnienie [kanapki z masłem i keczupem]

Ja z tego okresu pamiętam się jako beztroskie dziecię. Z tego co pamiętam dziadkowie mnie też tak wspominają i dodają że byłam bardzo wstydliwa wobec starszych i nieznanych osób

Byłam straszną łobuziarą, wszędzie mnie było pełno. Wspinałam się na drzewa, biłam się, tłukłam sobie kolana, straszyłam inne dzieci. Nie robiłam tego, bo byłam złym dzieckiem, tylko takim nadpobudliwym. Teraz mało z tego zostało. Miałam pulchne policzki - mama na to mówiła "papelki " - ale byłam chuda jak szkapa, aż mi pępek wystawał i bali się, że mam przepuklinę.

Czasem byłam spokojna czasem nie, to zależy.
Ale z tego co wiem to raczej byłam spokojnym dzieckiem tak o mnie mówią inni, tak też ja się zapamiętałam.

QueenDream pisze:Jak zapamiętali Was rodzice/dziadkowie z tego okresu?
A jak zaamiętaliście samych siebie?

Chyba nie byłam trudnym dzieckiem, ale sporo narzekałam i chciałam zwrócić na siebie jak najwięcej uwagi:D Mówią mi, że byłam poważna, nie lubiłam się zbytnio bawić w lalki barbie tylko wymyślałam swoje własne światy.
A ja jak zapamiętałam siebie? Ah.. byłam dosyć idiotycznym dzieciakiem

Generalnie byłam grzecznym dzieckiem, trochę narwanym, trochę ciapowatym. Rzadko kiedy musieli na mnie krzyczeć, jedynym problemem była szczególna niechęć do sukienek i jedzenia mięsa Byłam molem książkowym od małego i fascynowałam się wszystkim. Miałam zawsze przyjaciół, wszędzie sobie ich znalazłam. No i wrażliwe dziecko ze mnie było, zawsze wszystkich próbowałam godzić i pocieszać.

Miałam bardzo szczęśliwe dzieciństwo.

Byłam bardzo buntownicza, zresztą, nadal tak jest. Chciałam być samodzielna, wszystko robić sama, chodzić sama, nie potrzebowałam niczyjej pomocy, nie dawałam się przytulać, nie dawałam się całować, sama się do nikogo nie przytulałam i nikomu nie dawałam buziaków. I byłam strasznie pyskata. Poza tym, byłam niejadkiem, to też zostało do dziś. Uwielbiałam śpiewać, od maleńkości uwielbiałam muzykę i moim marzeniem było zostać gitarzystką. I bałam się piórek.
Wolałam bawić się z chłopcami niż z dziewczynkami, lepiej mi było się z chłopakami dogadać. Nie lubiłam różowego. I bardzo wcześnie musiałam stać się odpowiedzialna za młodszego brata i kuzynkę, obrywałam za nich, jak coś nabroili.
Co do dzieciństwa... Było fajne, czasami.

Przed pójściem do szkoły byłam strasznie rozdarta, ale i mega towarzyska. Cały czas przychodzili koledzy w moim wieku. Trochę różków i głupot pokazałam. W szkolnym okresie jakoś przestałam być tak strasznie rozdarta. Nie byłam jednak jakimś dzieckiem, które niszczyło wszystko na swojej drodze, wręcz przeciwnie, dostawałam gorączki, gdy młodsza siostra choćby zrobiła minimalną ryskę na jakiejś nowej zabawce czy książce. No i pamiętam jeszcze, że jakiś czas bałam się kur

Byłam bardzo przywiązana do swojej mamy, zerowa klasa kojarzy mi się tylko z płaczem i wyczekiwaniem w oknie kiedy mama przyjdzie. Poza tym byłam nieporadna, strachliwa i bardzo nieśmiała.

Cicha, prawie w ogóle nic nie mówiłam. Nadal tak jest.

Bystrym i wygadanym. Podobno często sklecałam jakieś mądre zdania, czym rozbawiałam ludzi.
Zupełne przeciwieństwo teraźniejszej mnie.

Z tego co mi opowiadała moja nieżyjąca już babcia i moja mama.To byłam dzieckiem spokojnym,ale mądrym.Babcia,kiedy mama szła do pracy,opiekowała się mną i zawsze mnie chwaliła,i stawiała za przykład mojej siostrze ,a moja starsza siostra nieraz dostała klapsa bo mi właśnie dokuczała.Teraz też jestem spokojnym czlowiekiem,lubię pomagać innym,nie lubię plotek,obłudy,naśmiewania się z innych, słabszych,czy biedniejszych.Czasami jestem niecierpliwa,ale to chyba dzisiaj każdy tak ma.