Jak to jest, że zakładamy maski? Często udajemy przed innymi, ukrywamy to jacy jesteśmy i dla różnych ludzi jesteśmy różni. Czy jest nam w takich maskach wygodniej, czy w rzeczywistości się męczymy? Dlaczego udajemy siebie?
Czy wy zakładacie takie maski, czy przeciwnie, mimo tego, że przez niedostosowanie się możecie być uznani za wariatów, czy wręcz odrzuceni decydujecie się nie zakładać żadnych masek?

Ja dosyć często zakładam maski. Nie chce być odrzucony przez środowisko. Można powiedzieć ze w pewnym stopniu chronię swoje uczucia i moją duszę. Ale mam pewność ze muszę to zmienić, ale to może zająć trochę czasu

Nie zakładam żadnych masek-zawsze jestem sobą niezależnie od sytuacji i kręgu ludzi wśród których się znajduję.
Nie lubię ludzi, którzy udają kogoś kim tak naprawdę nie są, dla mnie jest to trochę dziwne.

Ja także nie zakładam masek, dobrze czuję się tylko kiedy jestem sobą i żyję według ustalonych przez siebie wartości.

Szczesliw@ pisze:Nie lubię ludzi, którzy udają kogoś kim tak naprawdę nie są

Czyli mnie też już nie lubisz??

Nie-źle mnie zrozumiałeś Ayashi-Ciebie lubię. Jeśli ktoś zakłada maski bo to jest dla niego wygodne-nie mam nic przeciwko temu. Po za tym jak kogoś lubię to zwracam uwagę na jego charakter, a nie na to czy zakłada maski czy nie. Niektórym ludziom jest tak wygodniej(chcą wtopić się w jakiś sposób w tłum aby pozostać niezauważalnym).

zakładanie masek to zjawisko moim zdaniem cholernie smutne. Nasze trendy, moda powodują że ludzie którzy są sobą muszą prawie zawsze być outsiderami... Miałem czasem tak w szkole, jednak wyszedłem z tego bo wtedy jest lepiej i dobrych ludzi przestaje to razić.
Przez maski zaczyna się palić, pić niepotrzebnie dużo, czasem ćpać...

Hah. A ja, paradoksalnie, jestem sobą zakładając maski

Kuro-sama pisze:Hah. A ja, paradoksalnie, jestem sobą zakładając maski

A możesz to wytłumaczyć?

Fobia społeczna, nieufność etc. - to też teoretycznie maska, prawda? Też "nie jestem sobą". Tyle, ze to moje nie bycie sobą należy w 100% do mojego charakteru i jest częścią mnie więc tak jakoś wychodzi.

Pomijając już fakt, że w różnych sytuacjach odkrywam różne fragmenty siebie, inne w szkole, inne w domu, inne dla kolegów, inne dla przyjaciół, w związku z czym niemal każdy postrzega mnie inaczej, a naprawdę mało osób jest bliskich prawdy też maska, a jednak robiłem tak zawsze, automatycznie.

Kuro-sama pisze:Fobia społeczna, nieufność etc. - to też teoretycznie maska, prawda? Też "nie jestem sobą". Tyle, ze to moje nie bycie sobą należy w 100% do mojego charakteru i jest częścią mnie więc tak jakoś wychodzi.

Dlaczego to miałaby być maska?

Kuro-sama pisze:każdy postrzega mnie inaczej,

Rzadko znajdą się dwie osoby o identycznym poglądzie na tego samego człowieka.

Kuro-sama pisze:że w różnych sytuacjach odkrywam różne fragmenty siebie

To gdzie tu udawanie? Chyba, że te fragmenty nie są prawdziwym "Ja" a udawanym, ale wtedy mi się by wypowiedź nie zgadzała.

Kuro-sama pisze:a jednak robiłem tak zawsze, automatycznie.

Maski zawsze zakłada się automatycznie, jest to jakby element obronny związany z ludzką psychiką i procesem socjalizacyjnym.

Hm.."zakładanie masek" teraz wydaje mi się dosyć śmieszne i smutne zarazem.
Po co mamy kogoś udawać kim nie jesteśmy ? Wiem, chcemy ,aby wszyscy nas akceptowali , lubili, podziwiali ,ale nie da się tak. Nie możemy być dla wszystkich idealni.
Przerabiałam to kiedyś. Czasami bywało się zupełnie inną osobą, aby podpasywać się innym ,którzy mają "władzę" . Jednak już wyrosłam z tego. Jestem sobą i tyle. Szczerze to opinia innych ludzi mnie nie obchodzi. Tylko czasami jeszcze martwię się co inni pomyślą, . Ale szybko odrzucam te myśli.
Jeśli będzie się tak często zmieniać swoje "Ja" to w końcu sami nie będziemy wiedzieć jacy naprawdę jesteśmy i po co to ?

Nie da się uchronić przed maskami, to tak jak przybieranie formy.
W szkole, w pracy, w domu, w kościele, ze znajomymi. W każdym miejscu zachowujemy się inaczej. Przybieramy maskę pracodawcy przed szefem, ucznia przed nauczycielem, dobrego syna przed rodzicami
Są już pewne nawyki w nas szczepione, niekiedy ta maska jest wymogiem kultury (np. w kościele), oczywiście można być 'wyjątkiem', ale ludzie nie chcą się wyróżniać z tłumu. Chcą się wtopić w społeczeństwo, w końcu człowiek jest jednostką społeczną.

MJ pisze:dobrego syna przed rodzicami

Oo. No faktycznie ;p
Ogółem dobre dziecko .

MJ pisze:oczywiście można być 'wyjątkiem', ale ludzie nie chcą się wyróżniać z tłumu.

Nie tyle, że nie wyróżniać, bo są tacy, którzy uważają, że jak będą takim wyjątkiem to staną się bardziej zauważalni i to im się podoba.

Nie chcą ,aby inni ich wyśmiali. Więc w większości ludzie stają się tacy jak reszta.

MJ pisze: ale ludzie nie chcą się wyróżniać z tłumu. Chcą się wtopić w społeczeństwo, w końcu człowiek jest jednostką społeczną.

No to poznałeś osobę która chce się wyróżniać ^^ A wyróżnianie się nie oznacza odcięcia się od społeczeństwa, istnieje większe prawdopodobieństwo, że społeczeństwo odetnie się od Ciebie.

Wielu pisarzy było przeciw formie warto poznać twórczość Gombrowicza, fajnie to jest przedstawione w dramacie "?lub" polecam.

Można być przecież jednostką wyróżniająca się i żyć dobrze w społeczeństwie

Oczywiście ,że tak. Tylko to zależy od innych ludzi, którzy zazwyczaj są nastawieni negatywnie na takie wyjątki

Ja także wyróżniam się wśród społeczeństwa i mam świadomość tego, że takim jak ja będzie trudno żyć w społeczeństwie, ale się tym nie przejmuje-ważne że jest mi z tym dobrze i że nie zakładam żadnych masek-jestem taka jaka chcę a nie jaką chcą mnie widzieć inni.

Można być przecież jednostką wyróżniającą się i żyć dobrze w społeczeństwie

Oczywiście, że można. Jednak chodzi mi o skrajności. Widziałeś kogoś w kościele kto tańczy na głowie (np)? Nie w kościele zachowuje się powagę miejsca i już przybiera się maskę.

Wcześniej Szczęśliwa wspomniała o twórczości Gombrowicza, nie lubię polskiego i nie pamiętam właśnie w jakim dziele było o tych formach.
Ferdydurke?

MJ pisze: Widziałeś kogoś w kościele kto tańczy na głowie (np)?

Nie wiem czy komuś przychodzi to do głowy XD

MJ pisze:Ferdydurke?

Tak to Gombrowicza, ale tego akurat nie przeczytałam, ale o formach też tam jest nawet sporo

Znalazłam ostatnio taki tekst, myślę, że pasuje on do tego tematu, co o tym sądzicie i czy można to odnieść do współczesnego świata? Jest on wyrwany z kontekstu dramatu, ale o to mi chodzi.

"A może jest to coś narzuconego mi od zewnątrz i może ja wcale tego tak głęboko nie czuję, a tylko muszę zachowywać się tak, jakbym to czuł. W głowie mi się kręci od tych krętych ... zawiłych... dróg... którymi idę i idę ... bez przerwy, bez wytchnienia ... Ciężka to brama."
Witold Gombrowicz "?lub"

Niviella pisze:A może jest to coś narzuconego mi od zewnątrz i może ja wcale tego tak głęboko nie czuję, a tylko muszę zachowywać się tak, jakbym to czuł

To zdanie uderzyło mi do głowy ale w pełni nie rozumiem dlaczego.

Zmusza do myślenia, ja nie znajduję jednoznacznej odpowiedzi, jest wiele prawdy i nie prawdy w tym zdaniu, że tak to ujmę, warto o tym pomyśleć.

Nie zakładam masek po prostu mam różne nastroje zależne od wielu rzeczy i czasem jestem miły , a czasem nie daje komuś żyć.

Zdarza się, że zakładam maski, ale tylko w sytuacjach gdy jest mi źle, ale nie chcę tego po sobie pokazać przed niektórymi ludźmi, wtedy właśnie zakładam maskę pozornej beztroski, fałszywego uśmiechu. Natomiast pomijając takie sytuację staram się być raczej sobą.

Utożsamiam się z wypowiedzią koleżanki wyżej, czasami robię to, żeby nikogo nie zranić...

Maskę zakładam przeważnie jak jest mi źle i udaję, że wszystko jest ok. A tak w codziennym życiu staram się być sobą, bo po co mam udawać kogoś innego, źle się z tym czuję.

Niviella pisze:przez niedostosowanie się możecie być uznani za wariatów, czy wręcz odrzuceni decydujecie się nie zakładać żadnych masek?

Są osoby które kochają mnie taką jaka jestem i nie muszę przed nimi nikogo udawać. Odrzucenia się nie boję, bo i tak nie wszystkim można się przypodobać. Zawsze znajdzie się ktoś kto odrzuci niezależnie od tego czy jesteśmy sobą czy udajemy innych. Za wariata nie boję się że będę uznana, bo w sumie już można tak powiedzieć, że z głową to ja nie mam wszystkiego w porządku:D:D

Ogólnie to mam dosyć zmienny charakter, jakby siedziały we mnie dwie osoby. Nie mogę powiedzieć jednak, że któraś z nich jest maską, bo w dwóch odnajduję się tak samo dobrze.
Tak na prawdę zakładam maskę w jednej sytuacji: przed dalszą rodziną. Nie jestem wtedy sobą i prawda jest taka, że jest mi z tym źle .

truskawka pisze:Ogólnie to mam dosyć zmienny charakter, jakby siedziały we mnie dwie osoby. Nie mogę powiedzieć jednak, że któraś z nich jest maską, bo w dwóch odnajduję się tak samo dobrze.

Mam to samo

Ponownie Gombrowicz..ech..
Jestem sobą nawet wtedy jeśli muszę się przystosować i wybrać jakaś opcje, ponieważ mam PRAWO WYBORU i to ja tego wyboru dokonuje.
Bycie sobą to dla mnie wyrażanie tego co myślę,czuje i robię,i wszystkie te trzy elementy pokrywają się ze sobą.
Jestem wolny i nikt temu nie zaprzeczy.
To,nie kraty czynią więźnia więźniem.
Pozdrawiam.
Larkin