Kiedy i czy w ogóle przejrzeliście na oczy i zrozumieliście że wasze marzenia się nie spełnią a świat niezwykły i piękny nie istnieje?

Jeśli chodzi o mnie to do pewnego czasu - chyba lat 12-stu, byłam święcie przekonana iż jestem wyjątkowa, moje marzenia są nieśmiertelne i do spełnienia a świat pełen magii...
Nie wiem czy umiecie sobie wyobrazić choć trochę jak wielkie rozczarowanie przeżyłam...

Raczej jeszcze nie byłam w takiej sytuacji, że marzyłam i nagle się ocknęłam. Jak na razie me marzenia są bardziej realne i do zrealizowania. Mam nadzieję, że nigdy nie przeżyję rozczarowania.

A ja jestem odwrotnością Ciebie xhekatex, ja nigdy nie wierzyłam w marzenia i że świat jest piękny przez co zamknęłam się w sobie itd. itp. nie o tym mowa, i w pewnym momencie zrozumiałam, że to nie prawda, że właśnie świat jest piękny, a przez to, że twierdzimy, że wcale tak nie jest nie dostrzegamy tego co tak naprawdę nas otacza, jak wiele szczęścia mamy i że magia tak naprawdę istnieje tylko my jesteśmy na nią ślepi.

Ja tam nadal żyję w świecie marzeń. Wierzę, że jeśli czegoś bardzo chcę to może się to w końcu spełnić . To jest taka moja obrona przed ta niekoniecznie przyjemną rzeczywistością.

Ja tam nadal żyję w świecie marzeń.

ja mam tak samo. Uciekam w świat marzeń i mojej wyobraźni przed codziennością. Nie wiem czy kiedyś przestane tak robić i przejrzę na oczy, bo nie chcę tego zrobić

ja uważam że nie muszę żyć w świecie marzeń żeby świat był dla mnie fajny Chociaż to może dlatego że cieszą mnie i drażnią małe rzeczy delikatne zwycięstwa, małe porażki to jest fajne, tak myślę Będąc teraz u babci, lubię jak budzą mnie ptaki które drą się w niebo głosy to nic takiego żadna magia (tak niby) twardo stąpając po ziemi i tak można wiele pięknych rzeczy wynieść...
Co do tematu nigdy nie łudziłem się na cokolwiek, wszystko oparte na analizie... Chociaż kiedyś myślałem że jestem bardzo dobry w koszykówce... A wcale nie wymiatałem... Jakoś mnie to nie ruszyło ^^

ja zawsze byłam, jestem i już chyba taka umrę, realistka i sceptycznie podchodziłam do marzycielstwa. wiadomo do celu zawsze dążyłam i dążyć będę, ale nie wszystkie marzenia sie spełniają wbrew słowom piosenki Majki Jeżowskiej: 'marzenia sie spełniają'

Ayashi pisze:Nie wiem czy kiedyś przestane tak robić i przejrzę na oczy, bo nie chcę tego zrobić

Ja też nie chcę. Czyż tak jak teraz nie jest przyjemnie? ?ycie w świecie marzeń może być cudowne . No dobra czasem trzeba uważać żeby się za bardzo nie zamyślać, bo już kilka razy "wlazłam" zamyślona na drogę nie patrząc dokładnie czy jedzie samochód .

Ja w ogóle cały czas żyję marzeniami

Cudownie jest marzyć... Kocham marzyć < 33 Tylko gorzej jak wszystko sie konczy i powraca rzeczywistość, która nie jest taka kolorowa.

Zawsze wierzyłam, ze świat otaczający mnie jest magiczny, że spotka mnie coś niesamowitego, co pokaże że jestem wyjątkowa (za dużo kreskówek, wiem-problem rodzinny). W moich marzeniach świat był taki piękny jak z niektórych filmów, ale byłam święcie przekonana, ze kiedyś, jeśli będę bardzo pragnęła się spełni. Niedawno przeszłam takie jakby przełamanie- zobaczyłam jacy okropni są ludzie, przejrzałam na oczy że świat nie jest i nigdy nie będzie taki cudowny. Wszędzie czeka coś rozczarowującego.
Tego rozczarowania nie da się opisać. To tak jakbyś spadł z gór wiedząc, ze już jesteś prawie na szczycie i ci się uda.

Trzeba mi się wydaje umieć oddzielić świat marzeń od świata rzeczywistego. Nie można żyć jedynie marzeniami.
Ja cały czas uważam, że świat jest piękny tylko nie wszyscy umieją to piękno dostrzec i dlatego mówią, że nie jest taki.
Nie poniosłam rozczarowania marzeniami, bo wiem, że jak czegoś bardzo pragnę będę dążyła do tego, żeby to zrealizować. A jeżeli się nie uda to tak długo pracuję na to aż się uda. Nienawidzę rozczarowań a już na pewno nie takich, które sama powoduję.

Brat mi powiedział kiedyś, że marzeniami żyją tylko dzieci, które marzą by być Spidermanem czy Kosmita z jakiegoś filmu. Stwierdził, ze ja też jestem takim dzieckiem gdy powiedziałam mu o swoim "drugim świecie".

Czasem jest właśnie problem z rozłączeniem tych dwóch światów. Ktoś z Was może słyszał o małym chłopczyku, który tak bardzo chciał być taki jak Spiderman i wyskoczył przez okno. Myślał że się zawiesi na murze jak pająk. I umarł. Bo nie potrafił oddzielić marzeń i realnego świata. Ale to wcale nie znaczy, że nie wolno nam łączyć tych światów.

Kiedy się próbuje spełnić marzenie łączy się właśnie z rzeczywistością. Więc to nic złego. Gorzej jeśli ktoś nie potrafi DOSTRZEC tej granicy. I wtedy następuje rozczarowanie.

właściwie myślę, ze to stwierdzenie brata mnie otrzeźwiło. Wcześniej prawie w ogóle nie "chodziłam po ziemi".

boże, świat jest do du**, nie ma co się oszukiwać.
ja kreuje sobie własną rzeczywistość, w której i tak wszystko jest jak chce i jak być powinno.
kolizje z rzeczywistością przeżywam jak zakładam szorty ;>

ja nie mam tego problemu, wystarczy, ze czegoś bardzo bardzo chcę, a to dostaję. O_o''

Ewince pisze:ja nie mam tego problemu, wystarczy, ze czegoś bardzo bardzo chcę, a to dostaję. O_o''

To fajnie masz... Ja niestety tak nie miałem i nie mam ... raczej rzadko dostaje to co bym chciał. :zalamany:

Kiedy na cos bardzo liczę, a to nie wypali, zbieram się do kupy w ok. tydzień, lub nawet tylko chwilę i idę podbijac świat dalej Nie płaczę nad rozlanym mlekiem, szczególnie gdy wiem, że dałam z siebie wszystko, że próbowałam.

Nie tak znów dawno temu zostałam postawiona przed sytuacją
która raczej się nie zmieni i chyba nie powinnam mieć złudzeń co do jej zmiany.
Siedzi to we mnie cały czas, mimo że zdecydowałam się na taką kolej rzeczy.
Mimo że zostałam ściągnięta na ziemię owe marzenie co do zmiany losu
nadal jeszcze gdzieś tam małym płomykiem się tli.
Sama jednak je gaszę nie chcąc ponownie się rozczarować.

Mi się nie zdarzyło, ale odnoszę wrażenie, że moje cudowne otoczenie pragnęłoby tego bardzo. Stare pierniki i młode stare pierniki.

Nie miałem tak nigdy.Jestem niemożliwie uparty i wytrwały w dążeniu do celu jestem tego zdania,że nie ma rzeczy nie możliwych a jedynie trudne do wykonania,co nie oznacza,że dąże do celu za wszelką cenę.?wiat niezwykły i piękny istnieje tylko trzeba go dostrzec.Nie znosze narzekać,że coś jest źle itp. zamiast tego wole wziąść i zrobić żeby było dobrze.

Czasem jednak nie wszystko od nas zależy.
Mimo chęci nie dostaniemy wszystkiego i wtedy taka bańka może pęknąć.

Jako dziecko żyłem w przekonaniu, że świat w gruncie rzeczy jest dobry, a ci źli ludzie, których pokazują w telewizji, występują bardzo rzadko i bardzo daleko ode mnie. W gimnazjum dotarło do mnie, że miałem zafałszowaną wizję otaczającego świata i byłem bardzo zawiedziony tym faktem. Okazało się, że rówieśnicy wcale nie są grzeczni i poukładani, a dorośli nie zawsze można uznać za wzór do naśladowania.
Zastanawiam się, czy mimo mojej naiwności, nie byłem bardziej szczęśliwy niż teraz, będąc lepiej poinformowanym.

Moje marzenia były i są bardzo przyziemne, które zamieniają się w cele które osiągam. Wiec jak narazie moje marzenia się spełniają

No cóż, zdaję sobie sprawę z tego, że pewne moje marzenia się nie spełnią, ale fajnie jest czasami odpłynąć, wyobrazić sobie coś całkowicie nierealnego, to potrafi poprawić czasami humor. Nie wierzę naiwnie w to, że wszystko jest możliwe, bo nie jest i nie będzie, a to, że odczuję rozczarowanie świadczy tylko o tym, że następnym razem muszę się bardziej postarać.

Aż takiego dużego rozczarowanie nigdy nie przeżyłam. Sama dobrze wiem, że bardzo możliwe jest, że moje marzenia nigdy się nie spełnią. Jednak nie porzucam nadziei i wierzę, że może jednak kiedyś... Często odpływam w świat marzeń, bo jest on lepszy niż otaczająca mnie rzeczywistość, w której nic nie jest tak, jakbym chciała, żeby było, ale nic na to nie poradzę.

Kilka rozczarowań w życiu było, ale nigdy tak żeby przestać sięgać do marzeń. Gdy dostałem jakiegoś solidnego kopa powodującego upadek to zazwyczaj wtedy działo się coś co pomagało mi się podnieść to też owa bańka nawet gdy pękła potrafiła się zregenerować. Czasem w życiu są takie chwile gdy odechciewa się wszystkiego ale po nich z reguły przychodzi czas gdy wędrujemy schodami do nieba.

Ja myślę, ze jest dokłądnie tak jak na nagłówku forum: "?ycie nie jest ani lepsze ani gorsze od naszych marzeń. Jest tylko zupełnie inne.". Tylko trzeba odkryć w prawdziwym życiu to, co ączy je z marzeniami.
Dlatego tak bardzo lubię pisac opowiadania: mogę najróżniejsze marzeia zawrzeć wrealnym życiu. ^^
Kiedyś przeżyłam taki przełom, ale wolę o nim nie mówić. W każdym razie nie przeszkadza to w dążeniu do marzeń, nawet daje tak jakby kopa, zeby to beznadziejne życie ubarwić. ^^

Najgorszy jest sam moment, kiedy własnie pęka ta bańka, kiedy myslelismy że będzie zupełnie inaczej a zycie potoczyło się inna droga, przezyłam to wiele razy, najlepiej czasem do takich większych marzeń odnosić się z pewnym dystansem by tak mocno nie upaść.

Ja tam to wiem już od dosyć dawna i przyzwyczaiłem się. Ale może kiedyś się spełnią ?

mam mnóstwo marzeń, które od początku wrzucałam do worka z napisem 'nie do spełnienia'. po prostu wiem, że nigdy nie będę mogła ich wcielić w życie, bo są zbyt nierealistyczne i niemożliwe jak na moją sytuację. zresztą, nie wymagam, żeby cokolwiek miało się spełniać. przywykłam do tego, że będąc tutaj na świecie, nie mam kompletnie nic, poza marzeniami i tą swoją chorą wyobraźnią, która nie raz ratowała mnie przed syfem tego świata.

czasem życie to dla mnie nic, poza przeżyciem i durnym, nieprzydatnym egzystowaniem, bo zawsze dochodzi do mnie, że to wszystko jest nic nie warte. wszystkie starania, jakieś tam nadzieje; zawsze musi znaleźć się jakiś choćby najbardziej bzdurny problem, który rozwieje wszystko, nad czym tak długo pracowałam. dlatego, tak jak już ktoś tu powiedział, pochodzę do marzeń z wielkim dystansem. dla mnie to tylko marzenia, przy których jakoś specjalnie nie staram się tkwić dniami i nocami. może to obawa przed rozczarowaniem, albo wycofywanie się od razu na starcie. kto wie.

do ogólnego sensu świata, ludzi, marzeń i całego tego dobrodziejstwa, pasuje mi jedynie myśl przewodnia:

świat nie jest piękny. i właśnie dlatego jest piękny.
~Kino no Tabi