mam marzenie

jak być szczęśliwym... gdybym to ja wiedziała, nie zadawaalbym sobie tego pytania, ale odpowiadam żyć zgodnie ze swoimi przekonaniami? (nieprawda), znaleźć miłość, przyjaźń (tu szanse są większe), pasję, która wciągnie Cię całkowicie. generalnie robić to wszystko co sprawia przyjemność tak samo jak otaczanie się ludźmi, z którymi ma sie dobry kontakt. Tylko problem w tym, że trzeba to jednak znaleźć...

Gdzie szukać? To są jakieś specjalne miejsca? Chyba wszędzie nawet w najbardziej absurdalnych miejscach.

Eteryczna pisze:umiejętności kreowania szczęścia wokół siebie?

Nie wiem, nie posiadam takiej mocy

Nie ma recepty na szczęście. Czasami mam wrażenie, że jestem osobą, która nigdy nie będzie szczęśliwa, za dużo analizuję, szukam problemów. Mówi się, że miłosc uskrzydla i przynosi szczęście. Może takim budulcem szczęścia jest założenie rodziny, poczucie, że komuś na nas bardzo zależy.

Szczęście to płocha istota. Każdy go pożąda lecz niewielu go znajduje.
...i tyle w temacie
Szczęśliwym można być gdy robimy coś co sprawia nam przyjemność, tak jak już wcześniej to już było wspomniane.
Są różni ludzie, różne charaktery. Ja osobiście będę szczęśliwy jak znajdę drugą połówkę, ustatkuję się finansowo, kupię lub wybuduję dom, spłodzę syna i zasadzę drzewo

U mnie działa to w ten sposób, że czasem zastanawiam się czego w danym momencie chce. Później staram się to spełnić. Są to raczej takie błahostki, te bardziej możliwe. Ale dla mnie dążenie do szczęścia to dążenie do celów jakie sobie zakładam, za każdym razem innych.

Maykon pisze:Szczęście to płocha istota. Każdy go pożąda lecz niewielu go znajduje.
...i tyle w temacie

No faktycznie, temat wyczerpany...

Szczęście, stety - niestety, to nie zbiór zewnętrznych uwarunkowań, a stan umysłu. Dlatego też są ludzie, którzy mając i robiąc rzeczy, które inni uznają za szczyt marzeń, nie będą szczęśliwi. I, wbrew powszechnej i powierzchownej opinii, niekoniecznie musi to o nich świadczyć źle. Z drugiej strony skali będą ludzie, którym naprawdę niewiele potrzeba.

Recepta na szczęście? Cóż, jestem prawdopodobnie ostatnią osobą, która powinna takowe wypisywać, niemniej wydaje mi się, że najistotniejszą kwestią jest nic na siłę. Szczęścia nie da się osiągnąć powtarzając czyjeś, rzekomo sprawdzone, schematy. Trzeba próbować i odczuć, czy dana akcja zbliża do szczęście, czy oddala. To tak jak z otwieraniem zamka przy pomocy wytrychu

Eteryczna pisze:Sporo osób z nas, ma marzenie by być szczęśliwym.

Nie jestem pewna, czy one tworzą szczęście. Może tylko złudne?

Eteryczna pisze:No właśnie, ale jak właściwie żyć, by być szczęśliwym?

Jeśli ktoś wie, to niech mnie oświeci. Ostatnio twierdzę, że człowiek musi być szczęśliwy z natury. Jeśli nie jest, to nic nigdy mu tego nie zmieni.

Eteryczna pisze:Gdzie i/lub jak szukać szczęścia, i umiejętności kreowania szczęścia wokół siebie?

Na polu są koniczynki.
Szczęściem nie można zarażać.

poly pisze:Ostatnio twierdzę, że człowiek musi być szczęśliwy z natury. Jeśli nie jest, to nic nigdy mu tego nie zmieni.

Coś w tym jest.. Uproszczę oczywiście Twoje stwierdzenie, ale ja uważam, że to szczęście zależy w dużej mierze od tego, czy człowiek potrafi się cieszyć tymi wszystkimi małymi, prostymi, codziennymi sprawami, bo to z nich w większości składa się życie. Wielkie sprawy - jeśli uda się je osiągnąć, zrealizować, to super, ale nie każdemu się to udaje, a czasem nawet jak się uda, to okazuje się, że to nie o to chodziło - nie jest tak, jak sobie wyobrażaliśmy - poza tym "nie chodzi o to, żeby króliczka złapać, ale żeby go gonić". I wydaje mi się, że to jest właśnie kwestia charakteru, podejścia do świata i albo to masz albo nie. Czy nic nigdy tego nie zmieni? Myślę, że zmieni - jeżeli ktoś sobie pewne rzeczy uświadomi, popracuje nad nimi, to może to swoje nastawienie do życia przesterować.

Aquamarine pisze:Coś w tym jest.. Uproszczę oczywiście Twoje stwierdzenie, ale ja uważam, że to szczęście zależy w dużej mierze od tego, czy człowiek potrafi się cieszyć tymi wszystkimi małymi, prostymi, codziennymi sprawami, bo to z nich w większości składa się życie.

Kompletnie nie to miałam na myśli.

Aquamarine pisze:I wydaje mi się, że to jest właśnie kwestia charakteru, podejścia do świata i albo to masz albo nie. Czy nic nigdy tego nie zmieni? Myślę, że zmieni - jeżeli ktoś sobie pewne rzeczy uświadomi, popracuje nad nimi, to może to swoje nastawienie do życia przesterować.

To już tak. Bo jeśli ktoś z natury ma ją nieszczęśliwą to czy małe, czy duże rzeczy tego w nim nie zmienią. Na chwilę, ot cała filozofia.

Dla mnie szczęście jest marzeniem ostatecznym. Będę szczęśliwy, jeśli spełnię wszystkie swoje marzenia. Każde spełnione marzenie to powód do radości. Jak żyć, by być szczęśliwym? Być dobrym człowiekiem i spełniać swoje marzenia.

Jak żyć, by być szczęśliwym? Przede wszystkim należy postawić na szczerość, we wszystkim, co się robi. Jeśli będziemy względem siebie i swoich odczuć fair, będziemy też uczciwi w stosunku do drugiego człowieka. I to zaprocentuje.

Póki co, nie odkryłam, co mnie czyni szczęśliwą.
I pewnie jeszcze długa droga do tego.

Ja mam subiektywne podejście do tematu szczęścia.
Rzeczy materialne cieszą, dają zadowolenie, wygodę, ale nie szczęście (mówię o sobie).
Coś co sprawia, że odczuwam wewnętrzną radość (szczęście) to szczęście innych, a jak sama miałam w tym udział to wtedy jest wspaniale...
Lubię gdy ludzie się uśmiechają, są radośni
Czasami, aby ktoś się uśmiechnął potrafię jakąś "głupotę" palnąć, uśmiech tej osoby to wspaniała nagroda

poly pisze:Ostatnio twierdzę, że człowiek musi być szczęśliwy z natury.

Bo z natury wynika podejście do siebie.

Nieprzywiązywanie się do niczego. Nie mam na myśli nietworzenia więzi społecznych, ale umiejętność machnięcia ręką na cokolwiek - jeśli tylko będzie trzeba. Umiejętność odsunięcia się w odpowiednim momencie.
Przyjmowanie wszystkiego takim, jakim jest - co nie oznacza braku zmian, pracy nad sobą i tak dalej, tylko uznanie tego za bazę równie dobrą jak wszystko inne. Branie wszystkiego za punkt startowy, z którego można dojść do dowolnego miejsca.

To pytanie, chyba, zadaje sobie każdy...
Całe życie nie będzie się szczęśliwym... Ale można sprawić, żeby szczęśliwe chwile były jak najczęstsze...
Myślę, że udaną receptą może być poświęcenie się pasji i wyłączenie z pędzącego życia? Zajęcie się sobą, odkrycie w sobie najsekretniejszych zakamarków, trzeba poznać siebie, polubić siebie, a potem pokochać. Nie ma na to idealnej recepty, każdy musi znaleźć swoją, niepowodzeń nie można traktować jak porażki, trzeba wyciągnąć z niej lekcję i naukę, za to powodzenia muszą rosnąć do miary sukcesu...
Czyżby wystarczyło tylko wrzucić na luz? Kto wie...

Chyba jestem mało wymagający, bo uważam się za jakoś tam szczęśliwego. Brakuje mi kilku rzeczy do pełnego szczęścia, ale widzę, że są do osiągnięcia. Realizuje swoje pasje, ogarniam życie po kilku burzliwych latach, staram się być dobrym człowiekiem... Po prostu chyba nie potrzebuję zbyt wiele do szczęścia. Właściwie jedyne czego mi brakuje to udany związek.

Nie wiem i chyba nigdy się nie dowiem. Są w życiu rzeczy, ludzie, czynności któe jednego dnia czynią mnie nieprawdopodobnie szczęśliwym by po jakimś czasie wzbudzać tylko smutek.
Chciałbym na łożu śmierci powiedzieć sobie że pamietam więcej chwil w których byłęm szczęśliwy niż takich gdy byłem smutny, na ten czs jest odwrotnie ale jeszcze jak dobrze pójdzie z 60 lat przede mną

No dobra, a co w momencie jak już się będzie 'szczęśliwym do końca'?
Wtedy się położyć i czekać na śmierć?

Mi się wydaje, że szczęście to tylko taki wyznacznik dla nas, bo naprawdę nie wyobrażam sobie coby mogło być po tym, jak już wszystko co byśmy chcieli, mielibyśmy w zasięgu ręki. Człowiek po prostu chce coś osiągnąć i się o to stara. Jak w jednym poczuje spełnienie, bo zrobił to co sobie zamierzył to szuka czegoś następnego w czym mógłby się sprawdzić. Czy aby na pewno szczęśliwy dom, kochająca rodzina, kupa kasy i masa rzeczy materialnych zaspokoi nas do końca? Owszem, może to mobilizować nas dalej, do stawiania sobie następnych (trudniejszych?) poprzeczek i obierania nowych życiowych celów, ale poczucia całkowitego szczęścia raczej nie będzie. Będzie zadowolenie z osiągniętych starań i co dalej? Nic? Na ty koniec? Bez sensu...
To, że ktoś się cieszy z czegoś, odbierane jest jako bycie szczęśliwym człowiekiem. Skoro takim by był to po co by szukał czegoś nowego? Według mnie nie można być szczęśliwym w 100%. Dlatego też uważam, że nie ma czegoś takiego jak przepis na szczęśliwe życie, co innego na satysfakcjonujące/zadowalające.

Ostatnio nie mam pojęcia. Zupełnie się zagubiłem w poszukiwaniu odpowiedzi na to pytanie

Jak żyć by być szczęśliwym?

Po prostu. żyć tak, aby przeżyć każdy dzień dokładnie tak, jakby się chciało. I nie brać życia zbyt poważnie, bo w końcu i tak nikt nie wyjdzie z niego żywy :p

A tak na poważnie szczęści jest pojęciem bardzo względnym. Trudno byłoby być szczęśliwym cały czas. Szczęście to coś ulotnego, z definicji chwilowego. Gdyby trwało zbyt długo, przestałoby cieszyć. I już nie byłoby szczęściem

TrisHka, uważasz, że ktoś kto nie osiągnął sukcesu zawodowego i nie zrealizował wszystkich swoich marzeń nie może być szczęśliwy? Moim zdaniem wyznacznikiem szczęścia nie jest przyszłość, to co możemy osiągnąć, ale tu i teraz. A tu i teraz można mieć satysfakcjonującą pracę dającą zarobki na dobrym poziomie, kochającą żonę, dziecko, realizować swoje pasje i po prostu być szczęśliwym.

ms, tak. Właśnie tak uważam. Myślę, że można być z siebie zadowolonym, spełnionym co ktoś może uważać za bycie szczęśliwym, ale według mnie tak nie jest. Bo ten stan zacznie się nudzić i będzie się chciało czegoś jeszcze, więcej czy po prostu jakoś inaczej. Więc jak tu może być mowa o szczęśliwym życiu, o który pyta temat wątku?
I tak jak napisał iteraki LC,

iteraki LC pisze:Gdyby trwało zbyt długo, przestałoby cieszyć.

...i szczęściem tego nazwać już nie można.

iteraki LC pisze:I już nie byłoby szczęściem

Więc czym?

Eteryczna pisze:No właśnie, ale jak właściwie żyć, by być szczęśliwym?

Żyj z dnia na dzień. Ciesz się każdym dniem.

TrisHka pisze:Mi się wydaje, że szczęście to tylko taki wyznacznik dla nas, bo naprawdę nie wyobrażam sobie coby mogło być po tym, jak już wszystko co byśmy chcieli, mielibyśmy w zasięgu ręki. Człowiek po prostu chce coś osiągnąć i się o to stara. Jak w jednym poczuje spełnienie, bo zrobił to co sobie zamierzył to szuka czegoś następnego w czym mógłby się sprawdzić. Czy aby na pewno szczęśliwy dom, kochająca rodzina, kupa kasy i masa rzeczy materialnych zaspokoi nas do końca? Owszem, może to mobilizować nas dalej, do stawiania sobie następnych (trudniejszych?) poprzeczek i obierania nowych życiowych celów,

Dokładnie tak. Podpisuję się rekami i nogami. Bo tak naprawdę podroż oznacza cel.

TrisHka pisze:ale poczucia całkowitego szczęścia raczej nie będzie. Będzie zadowolenie z osiągniętych starań i co dalej? Nic? Na ty koniec? Bez sensu...
To, że ktoś się cieszy z czegoś, odbierane jest jako bycie szczęśliwym człowiekiem. Skoro takim by był to po co by szukał czegoś nowego? Według mnie nie można być szczęśliwym w 100%. Dlatego też uważam, że nie ma czegoś takiego jak przepis na szczęśliwe życie, co innego na satysfakcjonujące/zadowalające.

Szczęściem może być sama możliwość realizacji, satysfakcjonuje to, ze do czegoś się doszło, coś sie osiągnęło- można więcej. Nigdy nie jest tak dobrzy by nie mogło być lepiej.
Tym bardziej, ze dla każdego szczęście, spełnienie się w życiu oznacza coś innego.

Eteryczna pisze:Sporo osób z nas, ma marzenie by być szczęśliwym.

No właśnie, ale jak właściwie żyć, by być szczęśliwym?
Gdzie i/lub jak szukać szczęścia, i umiejętności kreowania szczęścia wokół siebie?

Zacytuje coś co moim zdaniem jest recepta na szczęście:

Szczęście to chyba nie jest tu i teraz. I Trishka ma rację, że to co daje chwilowe szczęście to jest ulotne, kiedyś się znudzi i wyparuje. Coś z wizją przyszłościową da więcej szczęścia.
Bo nawet życie chwilą da szczęście tylko w danej chwili.

TrisHka pisze:Myślę, że można być z siebie zadowolonym, spełnionym co ktoś może uważać za bycie szczęśliwym, ale według mnie tak nie jest. Bo ten stan zacznie się nudzić i będzie się chciało czegoś jeszcze, więcej czy po prostu jakoś inaczej. Więc jak tu może być mowa o szczęśliwym życiu, o który pyta temat wątku?

Jak dla mnie to jest strasznie pesymistyczne podejście Dlaczego nie można być szczęśliwym tak po prostu? Cieszyć się z tego co się ma, a jakieś dalsze sukcesy traktować jako dodatkowe bonusy. Jeżeli ktoś szczęściem nazywa tylko stuprocentowe spełnienie i osiągnięcie wszystkich celów, to oczywiście nigdy nie go nie dozna. Bo świat nie jest idealny. Ale czy to oznacza, że nie można się cieszyć światem i życiem? Nie sądzę.

@ Iluminacja:

Nie wiem czym Ale zakładam, że szczęście powinno cieszyć, więc jeśli coś nie cieszy, nie może być szczęściem... W sumie idąc tym tropem możnaby dojść do wniosku, że jak coś nie jest szczęściem, to jest nieszczęściem. I dalej paradoksalnie stwierdzić, że nadmiar szczęścia powoduje niedolę i smutek.
Ale to tylko takie poronione dywagacje

Szczęście jest pojęciem względnym dla mnie. Więc nie ma jednej definicji tego jak należy żyć aby być szczęśliwym. Bo dla każdej osoby szczęście, jest inaczej interpretowane, i inne czynniki wpływają na rozwój tego szczęścia. Więc nie ma złotej recepty dla każdego z nas i aby być szczęśliwym. Więc każdy z nas sam określa czym jest dla niego szczęście i jakie rzeczy wpływają na to szczęście w największy sposób. Ale chyba najważniejszą sprawą bardzo często jest akceptacja siebie i tego czego my chcemy od szczęścia,. Ale w tym mogę się mylić